Polis müdahale etmiş. Ne hakla? Hangi kanunla? Federasyon başkanının 12 Eylül için çifte zafer dediği sporun karşılaşmasındaki pankart bu. Ben her tarafta evet ve hayır reklamlarını görüyorum tabela tabela. Hadi onlar çok rahatsız etmiyor ama şu müzikli araçlar var ya, insanı deli ediyor. Peki bu gençlerin pankartı neden geriyor insanları? Canım Türkiye’m.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. GEÇMİYOR İÇİMDEN YAZMAK
2. BAŞLASIN
3. BU DA OLDU

Cuma günü ne yaptığımı bile hatırlamadan, cumartesi günü makul bir sabah uyanışı sonrasında, daha bilmediğim ayın en sıcak günlerinden birinde sahile inip koşu mesaimi tamamlamak. Eve dönerken neden bu kadar zorlandığımı düşünürken saate bakıp 12.00′ı görmek ve sonra radyoda en sıcak gün ve güneşte hissedilecek sıcaklığın (hissettim bile) 42 derece olacağını öğrenip/fark edip kendine gülmek. Büyük kuşun bakımı sonrasında minik kuşu da alıp sarı lacivert renklere yol alış. Sakin bir ramazan gününde sakin bir havuzla karşılaşma. Serinleme, dinlenme sonrasında adadan gelecek Ceroşko’yu alıp Ikea yollarına düşme. İlkokula başlayacak olan minik kuşuma şimdilik bir çalışma masası yanında eve bazı ıvır zıvır alma. Eve dönmeden önce Krispy Kreme’ye uğrayıp doughnut nasıl okunur lan bu? yeme. Yediğimin tadını beğenmeme hamurundaki yanık yağımsı taddan tiskinme. Zaten kıl olduğum tükkanın hikayesine de kıl olma, tutarsızlıklarını bulup gülme. Eve vardıktan sonra Looking For Eric’e başlama ama tamamlayamadan uyuyakalma.

Pazar sabahı gayet geç saate kadar uyku. Sonrasında bir gün önceki sıcaktan etkilenmek yerine evde gitmeyen bisiklete binme. Sonra herkesi toparlayıp havuz sefasına devam için Dereağzı’na gidiş. Başkan ve yanında dolaştırdığı!!! arkadaşlarının havuz kenarı keyfine şahit olma. Başkanı Dereağzı’ndaki havuzda her görüşüm sonrasında bir transfer olmasıyla bağdaştırıp bugün yarın transfer açıklanacağını sanma. Bu arada başkanı belki de ilk kez bir Fenerbahçe tişörtü ile görme, dumur. Sonra havuzdaki çocuklara tişört etmesi, elini öpen bazılarına dede dedirtmesi. Bir kızım medya gibi davranıp geçtiğimiz yıllarda evlenen kızından bebek haberi aldığı yorumunu yapmam, ibne basın bunu da yazın. Güya erkenden ayrılacakken zamanın su gibi geçip 18.30′u görmemiz. Toparlanma, ufak bir alış veriş sonrasında maç hazır olma.

Tribünden olmasa da ekranda sarı sarı lacivert lacivert Fenerbahçe izlemek. Maç sonrasında diğer maçlar yorumlar derken, ertesi gün çooook iş olmasına rağmen saatin 02.00′ı gösterdiğine şahit olmak. Heme yatağa koşup uzanmak. Rüyalara dalmak, dalmak sevdalara.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
2. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
3. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE

Kutlu olsun.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. 30 AĞUSTOS, ZAFER
2. AĞUSTOS BÖCEKLERİ
3. BİR BAŞKA GÖZDEN 17 AĞUSTOS DEPREMİ

Moral olarak çok da iyi olmadığımız bir maçta rakip Manisaspor’u, seyircisiz olarak 4-2 yenebildik. Maç yazısı öncesinde akılda kalanlar…

Gökhan Gönül’ün resmen klonlayıp klonunun adını Okan koyup sahaya sürmemiz. Şişman, gamsız gece kuşu Andre Santos’un nedeni ne olursa olsun nihayet takımda olmaması. Yerine oynayan Caner için bir Gökhan Gönül de ondan yaratılsa dualarım, dinimiz amin. Mehmet’in, Stoch’un, Emre’nin ve Baroni’nin oyuna en ufak katkıları olmadan devreyi kapatmaları. Bu arada Alex’e kaleci tarafından ikram edilen golle öne geçişimiz. Bu golde Emre’nin müthiş pasına Okan’ın durdurmadan nefis kesmesini ilk yarıdaki kötü oyundan ayırmak zorunda oluşum.

İkinci yarının ilk bölümünde geriye çok yaslanıp rakibi çağırmamız. Bu sırada hortlayan yan top sorunu ile beraberliğin gelmesi. Lugano’nun uyuyakalması. Gol sonrasında yapılan Özer-Dia değişiklikleriyle biraz hareketlenen takım. Yediğimiz goldeki hatasını, kornere gidip golü atarak telafi eden Lugano. Niang’ın ligdeki ilk golüyle, Okan’ın nefis ortasına vurduğu kafa sonrasında tanışması. Yine Niang’ın ikinci golü bu defa diğer bekimizin Caner’in çabasıyla gelmesi. Sanki 100 yıldır bir forvet oyuncumuzun aynı maçta iki gol atması, ulen Kezman, ulen Güiza. Rakibin ikinci golünde defansımızın canla başla çabası, çizgiden çıkan toplar sonrasında zorla giren top. O anda keşke Bilica elle çıkartsaydı da bir maç eksik giyseydi çubukluyu demem.

Yayıncı kuruluş dallama spikerlerinin, hala testisini düşünüp amca özlemini hatırlaması ve biz 4-2 öndeyken tam tersi de olabilirdi demeleri. Aynı ikili ilk yarıda oturdukları yerden duruşuna bakıp Mert’in rahat olmadığını görüp, maç sonunda hakemin uzatma dakikalarını gösterdiği anda bulundukları yerin uzak olduğundan bahsetmeleri.

Maçtan sonra bu kadar. Yarın fırsat bulursam detaylar…

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE 4-0 ANTALYASPOR MAÇTAN SONRA KISA KISA
2. TRABZONSPOR 3-2 FENERBAHÇE MAÇTAN SONRA KISA KISA
3. FENERBAHÇE 2-0 KAYSERİSPOR, KISA KISA

Çok geç dönebildim eve o nedenle, gündüz vakit bulamadığım maç öncesi yazımı yazamadığım gibi, maçtan sonra kısa kısa yazımı da ekleyemedim siteye, kusura bakmayın. Hemen gireyim konuya.

Öncelikle son 5-6 sezondur, Avrupa Kupası maceralarını şubat, mart ve hatta nisan ayına kadar sürdüren bir takımdan, eylül ayını bile göremeyen bir takım haline dönüşmemiz işin en üzüntü veren yanı. Hem de Şampiyonlar Ligi amortisi olan bir ligde gruplara bile kalamamak üzüntünün diğer yanı. Bu sezonun bir değişime kurban gittiğini düşünmek istiyorum. Hani derler ya, yönetim desin ki yeni kadro kurduk 2 şampiyonluk yok ama sonra 5 yıl garanti dese kabul ederim, onun gibi bir şey bu. Ama açıkçası umudum çok yok, iyimser olamıyorum.

Dünkü maça değineyim biraz. Kalede Volkan sakat sakat oynuyor. Avut vuruşlarını yapamıyor, sağ ayağını kullanamıyor, degaj yapamıyor. Buna rağmen anlamsız, riskli geri paslar vermeyi tercih ediyor Bilica. Bilica’nın durumuyla birlikte aslında genel stoper sorununu tekrarlamakta fayda var. Sahadaki iki stoperden birisi her topu riskli kullanıyor, verdiği yersiz, anlamsız paslarla, o pasları verdiği arkadaşlarını ve doğal olarak takımı zor durumda bırakıyor. Bu Bilica. Diğeri ise 1980′den kalma tarzıyla hem oynamaktan çok oynatmamak, ilk maçın skorunu korumak isteyen rakibin işine gelen hareketler yapıyor. Aldığı her topu uzun oynuyor ve uzun oynadığı hiç bir oyunda takım arkadaşına ulaştıramıyor topu. Zaten bazı paslarını attığı yerde takım arkadaşının olmaması da mizah konusu.

Bu ikilinin Trabzonspor maçında yediğimiz 2. goldeki ofsayta düşürme çabası, 3. goldeki 40 metrelik duran topta süzülerek gelen topa rağmen 3 tane rakip oyuncunun rahatça kafa vuracakları şekilde pozisyon almalarını daha unutamadan yediğimiz gol ve gole neden olacak ancak şansımıza ve Gökhan Gönül’ün becerisine bağlı olarak gol olmayan ancak yürekleri ağızlara getiren pozisyonlar.

Peki golü nasıl yedik? 4+4+1+1 oynayan rakibin arkalı önlü ikişer bek ve stoper gibi dizilişinde, takımı ileriye o da belki götürecek iki kişiden yedik golü. Topu ileri vurdular. O ikiliden birisi Bilica’dan önce kafayı vurup topu aşırttı. Diğeri ise gerisinde olmasına rağmen oyun zekasıyla çabuk hızlanarak ve elbette ki Lugano’nun o sırada arkasındaki adam için hakeme ofsayt işareti yapmakla meşgul olması sayesinde topa sahip olup, müdahale yapmakta zorlanan Volkan’ın yanına vurdu. Bu golü yediren stoperler Bilica ve Lugano değil de Hüsnü ile Şaban isimli iki Türk oyuncu olsalardı, bırakın Süper Lig’i, kendilerine Bank Asya’da bile takım bulamazlardı. Rezalet. Tabi diğer rezalet de Volkan’ı sakat sakat oynatmak zorunda bırakan transfer hamlemiz. Yedek kalecimiz Mert. Resmi maç geçmişi 45+90 dakika.

Ben rakip teknik direktör olsam doğrudan Bilica’nın üzerine baskı uygulatırdım zira baskı olmadan saçmalayan bir oyuncu. Lugano’ya ise karışmazdım nasıl pas verecek kimseyi bulamayıp uzun oynayacak ve topu bize teslim edecektir diye. Peki bu ikilinin arkasında kim var bekleyen? Bekir ve İlhan. Başka sorum yok hakim bey sanık sizindir.

Aslında takımın gerçek sorunun başlangıcı burası. Devam edelim defanstan. Gökhan Gönül’ün insan üstü performansına teşekkür ettikten sonra Andre Santos isimli, kilolu, gamsız sol bekimize. Bu oyuncuyu bu ciddiyetle değil futbolcu malzemeci olarak bile almam Samandıra’ya. Önünde oynyan kanat oyuncusuyla arasında 40 metre bırakıyor, geri dönüş yok, arkasına sarkan her rakibe buyur diyor. Hepsini geçtim, gecenin ikisinde üçünde twitter adresinde muhabbette. Şunu merak ediyorum, bazı oyuncuları saha içindeki ciddiyetsizlik bazılarını da profesyonel yaşamamak gibi nedenlerle gözden çıkardık. Andre’nin farkı nedir? Gece uyuma, sabah antrenmana çık. Hem sakatlığı çağır, riskini arttır hem de zaten istediğin ciddiyeti antrenmana vereme.

Şu ana kadar saydığım 3 oyuncu da bu takımın yabancı kontenjanını boş yere meşgul ediyor. Ancak ve belki Lugano, yanında Luciano ki Edu’ya da razıyım gibi, zekası ve tekniği olan bir stoper olursa kalabilir. Yoksa güle güle. Andre Brezilya’da iş bulur kendine, Lugano Lazio’da bekçilik mi yapar bilemem, pek seviyor Roma şehrini. Bilica ise ölebilir istiyorsa, kendi bilir.

Peki yabancı kontenjanı demişken Baroni’ye gelmez mi konu? Kendisine de güzel bir güle güle demekte fayda var bu performansı sayesinde. Peki o pozisyonda kim oynayacak Baroni gitmese bile. Biliyorsunuz ligde 6+2 var. E defansta 3 yabancı neredeyse garanti. Stoch ve Niang da garanti. Alex’in kesileceğini düşünmüyorsunuz herhalde. Etti 6. Peki Alex’i de kesin Dia’yı saymadık daha. Yahu Baroni’nin yabancı kontenjanına takıldığı veya Emre’nin sık gördüğümüz sakatlık ve kart dertlerinin bulunduğu haftalarda ne yapacağız? Deniz bu kadar kolay bırakılır mı? Haydi bıraktınız yahu yok mu yerli bir yedek transfer? Nerede dünya futbolunun geleceği Abdülkadir? Mehmet Topuz demeyin gözünüzü seveyim. Presi rakibe bodosloma koşup çarpmak zannediyor Topuz.

Asıl sorunun yerlerini belirttik. Kazandığımız topu stoperlerimiz önlerindeki orta dahaya aktaramıyor. Aktarabildikleri ender zamanlarda da bu defa bu orta sahalar oyun kuramıyorlar. Emre ilk yarıda neredeyse sahada yoktu. İkinci yarı biraz top almaya başlayınca canlandı takım. Peki o vakit Alex’e neden kızıyorsunuz? Alex topla güzel, topla oynarken güzel. E atamıyorsun ki sen topu Alex’e. Atınca da alacak adam yok boşa kaçan. Alex’e faturayı kesmek, forveti 40 gol kaçıran ve 3-5 gol kurtarıp bir gol yiyen kaleciye kızmak gibi. Peki dün hiç dikkat ettiniz mi Niang ne yaptı? Alex top almak için sürekli geriye kaçınca tek başına kaldı ileride. İki gerçek iki de önünde oynayan stoperle mücadele etmek için sürekli kanatlara kaçtı. Top almaya çalıştı.

Peki bu takım nasıl akın yapıyor? Stoch gibi bir hız var solda. Ama arkasında Andre, top alıp ileriye gitmek, Stoch’la bir ikiye bir yapmak veya soldan bindirmek yerine topu alıp 40 metrelik bir pasla sağ kanada, Gökhan ya da Mehmet’e aktarıyor. Bu ne tembellik ne üşengeçlik? Stoch’u kullanamıyoruz. Hızlı, teknik, rakip eksilten, rakibe kart gösterten, şu çeken, orta kesen bir adamdan yararlanamıyoruz. Çünkü Andre ile birlikte hayatlarında ilk kez maça çıkmış gibi oynuyorlar. Sağdan mükemmel gidiyoruz tamam da. Topu içeri kesemiyoruz ki.

PAOK haddini bilerek, ilk maçtaki skora yatmak amacıyla ikili bir dörtlü defansla çıktı sahaya. İki stoperin önünde iki stoper daha. Beklerin önünde birer bek daha. Kilitlediler oyunu. Uzak mesafeli şut denemeliydik yapamadık. Nitekim gol de böyle bir şutla geldi. Gol sonrasında rakip taraftarla uğraşmayıp takıma destek verince tribünler takım da coştu. O sırada atabilirdik bir gol daha, olmadı.

Emre’nin çıkışıyla o rolü Selçuk üstlendi. Çok kızıyor millet ona ama sürekli elinden gelenin en iyisini vermeye çalışıyor. Sorumluluk alıyor Baroni’de farklı olarak. Kazandığı top kolaylıkla Lugano, Bilica’ya vermek yerine yüzünü ileri dönüp, Mehmet’e, Alex’e Stoch’a vermeye çalışıyor. Ama kaybedince kovuyor millet onu. Haksızlık ediyor çokça. Seyirciye de değinmek gerek. Yönetim başarmış durumda. Artık Fenerbahçe taraftarı yok. Bir sürü seyirci, bir kısım görevli var tribünlerde. Görevliler 15 dakika boyunca kendilerini duymayan Migros tribünle karşılıklı Bereber yürüdük biz bu yollarda yapabilmek için çaba sarfediyor ama takımı atağa kaldıracak bir tezahürat yok. Diğer kısım rakip taraftarın hangi ülkeden gelmiş olduklarına göre bir Kurtuluş Savaşı daha yapıp Kadıköy’den denize dökmek niyetinde adamları. Neymiş PKK bayrağı açmışlar. Senin hükumetin o PKK’nin başlarını ülkeye çağırıp sloganlar attıracak şov yaptıracak elin Yunanlısı açsa bayrağı ne olacak? Amacı seni oyundan maçtan uzaklaştırmak değil mi? Nasıl kolay geliyorsun oyuna? Nasıl anlamsızca yağdırıyorsun sahaya suları sopaları? Hepsini bıraktım bırak Yunanistan’ı sen en son hangi deplasmana 40 küsur otobüsle gidebildin, hatırlıyor musun?

Bu sezon Young Boys maçında bitmişti. Antalya galibiyetiyle biraz uzatmaları oynadık. Çok umudum yok. Ne yapılacaksa önümüzdeki sezona ait olmalı. Tabi Aziz Yıldırım Aykut Kocaman’ı önümüzdeki sezon da tutacaksa takımda ya da Aykut Kocaman devam edecekse. Üzüntülü bir sezon başlangıcıydı, sürüyor. Bu seyirci, müşteri profiliyle de daha çok zorlanacağız gibi. Bu elenme sorununu, Galatasaray’ın elenmesine sevinip sırıtanlar değil, Fenerbahçe için üzülüp sevinenleri istiyorum tribünlere. Çok mu?

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. PAOK – FENERBAHÇE MAÇ ÖNCESİ
2. FENERBAHÇE 3-1 GALATASARAY MAÇ SONRASI
3. PORTO MAÇI SONRASI

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. HER YERDE FENER
2. HER YERDE FENER
3. HER YERDE FENER

Niang’dan maç sonrası açıklamalar;

Henüz geleli 1 hafta oldu. Takımım ve teknik kadromla bütünleşmem zaman alacaktır. Ama iyi başladık ve iyi gidiyoruz. Alışmam gereken başka şey de Türk futbolu.  Bugün Türk futbolunda formadan çekmenin çok fazla olduğunu gördüm. Fransız futboluna göre farklı bir mücadele var sahada

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. GÜZEL HABER
2. GÜZEL HABER 2
3. BİR CARLOS GEÇTİ TÜRKİYE’DEN

Maç öncesinde bir çok kişi gibi, sahaya çıkan kadroya şaşırdım. Şaşırdım şaşırmasına da herkes kadar değil elbette. Zira şu cümleyi kurmuşum;

Bir diğer taraftan da PAOK maçını düşünerek bir sürpriz kadro beklemiyor da değilim hani, tam medyamıza ekmek çıkartacak polemik kadrosu;

Mert
Gökhan . Lugano . Bilica . Andre
Mehmet . Baroni . Emre . Stoch
Niang . Semih

Hep 4-4-2 tam 4-4-2 kadrosu. Polemik bir yana, bu maçta deplasmanda daha çok fizik kuvvetli bir takım çıkartmak isteyebilir Kocaman.

Bunu yazarken, hele ki Young Boys maçında orta sahadaki fiziki farklılık nedeniyle Alex’i oyundan çıkartmış bir Aykut Kocaman gibi düşünmeye çalışıyordum. Sadece Stoch konusunda yanıldım ama onun da nedenini anladım. Yine Young Boys’la ancak deplasmanda oynanan maçta Stoch’un Andre’ye yardım etmemesiyle ilgili bir serzenişi olmuştu. Rakibin sağ kanadının Yattara-Serkan gibi bir ikili olduğunu, Stoch-Andre ikilisinin daha belki de hiç bir zaman birlikte oynayamıyor olduğunu ve nihayet Caner’den daha önce hem Aykut Kocaman’ın Andre’ye daha önce önlü arkalı oynayan hem de saha içinde oyuncu değişikliği yapmadan pozisyon değişikliği yapabileceği Özer gibi oyuncuya sahip olduğunu düşününce, Stoch yerine Özer tercihinin mantığını anlayabiliyorum.

Ancak…

Kimdi hatırlamıyorum ama şuna benzer bir açıklama yapmıştı, bir teknik direktör. Kötü performanslı bir oyuncudan bahsettiler. Şöyle bir yanıt verdi, hafta boyuncu iyi çalıştı, görev verdim. Ama kötü oynayacağını bilsem, verir miydim görev? Neden vereyim ki?

Özer kötü oynadı. Oyun içinde pozisyon değişikliklerine rağmen tutturamadı ne yazık ki. Ve Andre’nin de kötü oyunu sonucunda sol kanadımız ne yazık ki felç oldu. Yattara’nın vasatın çok üstünde olmayan performansına rağmen, ne yazık ki. Kızdığım Andre’nin, beraberliği belki de galibiyeti getirecek iki gol pozisyonunda olması da işin enteresan yanı oluyor #ömerüründül

Her şey ortada gibi giderken ama kontrol rakipteyken, çok anlamsız bir defansif hatayla kabul ediyorum ki şanssızlık da var yenik duruma düştük. Ve şanssız gole üzülürken, maç boyu bir çok hata yapan stoperlerimizin, anlamsız bir ofsayta düşürme taktiğiyle yediğimiz ikinci gol geldi. Stoper felaketi sürüyor. Nitekim 3. golde, 50 metreden hem de yumuşak gelen bir yanda topta, iki stoperin boşa çıkması sonucunda tam 3 Trabzonsporlu bomboş kaldılar. Nitekim kafayı da vurdu ve skoru 3-1′e getirdiler.

Baştan başlayalım tekrar. Ne yaptı Aykut Kocaman? Orta sahayı fiziki olarak daha kuvvetli tutmak ve PAOK maçını düşünerek ki haklıdır bu maçın telafisi var o maçın yok Alex’i kenara çekip klasik bir 4-4-2 dizilişiyle çıkarttı takımı sahaya;

Mert
Gökhan . Lugano . Bilica . Andre
Mehmet . Baroni . Emre . Özer
Semih . Niang

Daha önceki yazılarımda belirttiğim üzere, orta sahayı yan yana değil 1+3′e benzer bir şekilde kurdu. Parreira’nın Fenerbahçe’si gibi. Baroni savunmaya Emre ise hücuma yönelikte daha çok. Özer ve Mehmet’in içeri ve tersten bindiren tarzları da, sürekli hareket halinde olan iki forvetin dağıttığı alanlardan yararlanmamızı sağlayacaktı. Nitekim Mehmet’in golü bu şekilde geldi ve yine Mehmet benzer bir pozisyon daha yakaladı.

Kağıt üzerinde doğruydu aslında yapılan. Tek soru işareti, hareketli iki forveti kimin besleyeceğiydi. Emre yetecek miydi? Fakat her şey kağıt üzerindeki gibi değil. Andre ve Özer’in içler acısı performansları, sol kanadı ne hücum ne de savunmada kullanamamamıza neden oldu.

Semih’in ısrar edip yaptığı orta ve Lugano’nun kafasıyla gelen gol, 2 dakikada gelen gollere daha çok hayıflanmama neden oldu. İkinciyi yemesek çok farklı olacaktı.

Lugano’nun golü sonrasında yediğim anlamsız gol, biraz biraz morali bozulan Trabzonspor’a ilaç gibi geldi. Böylelikle topu ayağımızda daha çok tutup, kontrolü ele geçirmeye başladığımız dakikalarda gelen bu hatalı golle rakibi canlandırdık yeniden. Sonra Semih’in çıkışı, Stoch’un girmesiyle fark yaratması, farkı yeniden bire indirmemiz art arda gelişti. Aykut Hoca’nın sakatlık olmasaydı Stoch’u ilk yarıda sokacağı yoktu bence. Semih’in sakatlanması ne kadar şanssılıksa, oyuna girenin Stoch hem de iyi performanslı Stoch olması o kadar şansımızdı. Bu arada Stoch’un girişiyle birlikte tekrar 4-2-3-1′e dönüş yaptık. Tek forvet Niang, Alex rolünde de Özer vardı artık.

Bu kadar gelişme sırasında, ilk yarıyı berabere bitirebileceğimiz şansı da sahanın en kötülerinden birisi olan Andre’nin sıyırtma kafasıyla bulmamız da enteresan oldu, yineliyorum. Ama gol olmadı, adaşım kornere çelebildi topu.

İkinci yarıya aynı şekilde başladık. Fakat Özer ki takımın beyni olmalıydı, o kadar kötüydü ki, topla sanırım 55′ten sonra buluşabildi. Mehmet’in performansının hızla düşmesi, sağ kanatta tüm yükün Gökhan’ın sırtına binmesine neden olunca, sağ kanadımızdan gelen atakları sorun yaratmaya başladı. Sol kanattan da geliyordu rakip, hala. Zira Andre aynı kötü performansı sürdürüyordu. Stoch’un defansif durumunu biliyoruz zaten.

Aykut Hoca müdahalede bulunduğunda ilk olarak, daha sonra yapacağı yabancı değişikliğini göz önüne olarak önce Baroni’yi çıkarttı, Selçuk’u soktu. Daha sonra da pozisyonun gerçek sahibi Alex’i, gecenin kötüsü Özer’in yerine.

Bu arada Bünyamin Gezer’in Trabzonspor lehine verdiği anlamsız penaltı ve Niang’ın rakip ceza alanında indirilmesine seyirci kalması önemli hatalarıydı. Niang’ın maç sonrası verdiği demeç de, özellikle Egemen ve Glowacki’yle girdiği mücadeleyle!!! ilgiliydi. Dedi ki ‘Fransız futbolundan çok farklı olan Türk futboluna alışmam gerekiyor. Orada (Fransa’da) formadan bu kadar çekme yoktur, alışmalıyım herhalde‘ Gezer’in Onur’a 88′de uyarı bile yapmadan gösterdiği zaman çalma sarı kartı da gecenin eyyamıydı. Çok merak ediyorum İstanbul’da bir 3 Büyük – ufak takım maçında, ufak takım kalecisi 60′da zaman geçirmeye başladığı anda uyarısız sarı kartı gösterebilecek mi? İzliyorum kendisini. Unutmadan ekleyeyim özellikle ilk yarıda, oyunun fazla içinde olduğu için iki kez Emre’nin bir kez de bir Trabzonsporlu oyuncunun topu alamamasına, fiziki müdahalelerde bulunarak neden oldu Gezer. Çok komikti.

Penaltı dedim hemen Mert’in hakkını vereyim. Köşeyi çok iyi gördü ve çok çevik bir hareketle kurtardı penaltıyı. Ancak bu penaltı bile onun en azından şimdilik Fenerbahçe kalesini koruyacak kapasitede olmadığı gerçeğini değiştirmeyecek.

Maçtan önce söylediğim gibi, telafisi olan bir maçtı, yenilginin telafisi için bolca zamanımız var. Önemli olan PAOK maçı şu anda. Semih’in sakatlığının geçici olduğunu umuyorum. Bilica’ysa umurumda değil hala. Onsuz kaçıracağımız şampiyonlu onunla alacağımız şampiyonluğa tercih edeceğim yine.

Bir soru da Lugano’ya. Bir futbolcu hem de Lugano gibi teknik kapasitesi sınırlı bir oyuncu, neden maçın her döneminde, yani sadece belli bir süre içindeki silsileden bahsetmiyorum, her seferinde başarısız olmasına ve bu konuda başarısız olmasına rağmen, sürekli uzun pas vermeye çalışır ve her topu rakibe armağan eder?

Evet bu gece ne oldu? Bu gece, bazılarının devrim adını koyduğu ancak Aykut Kocaman’ın açıkça rotasyon dediği bir uygulama sonrasında farklı bir kadro ve dizilişle sahaya çıktık. Oyuncuların bir bölümünün istekli ve üstün performans gösterdikleri, bir bölümünün iyi niyetli olmalarına rağmen bir şey beceremedikleri ve ne yazık ki bir bölümünün gecenin içine turp suyu sıktıkları bir maç yaşadık. Eğer bu sezon bir yatırım sezonuysa, gitmesi gerekenlerin, zihniyetlerini değiştirip kalması gerekenlerin ve nihayetinde bu formayı hak edenlerin ortaya çıkmasında pay sahibi olacak bir maçtı. Yenilgiden olumlu bir sonuç çıkartmak umuduyla, önümüzdeki maça bakalım diyorum.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. TRABZONSPOR 3-2 FENERBAHÇE MAÇTAN SONRA KISA KISA
2. TRABZONSPOR – FENERBAHÇE MAÇ ÖNCESİ
3. TRABZONSPOR 0-1 FENERBAHÇE

Az da olsa beklediğim bir hamleyi yaptı Aykut Kocaman. Fizik gücüne ve alışkanlıklara öncelik verdi. Ama o kadar anlamsız goller yeyince ne plan kaldı ne sistem. Aykut Kocaman’ın yaptığına devrim diyenler abartıyor. Sadece rakibe göre bir kadro çıkarttı.

Maçtan akılda kalanlar, oyunun geç başlamasına neden olan martı, beyaz formalarımız, Niang’ın kuvveti, Semih’in sakatlanması, iki stoper ile Özer ve Andre’nin çok kötü performansları, Mert’in hata yapacak fırsat bulmadan kalesinde 3 gol görmesi ve ikinci yarıda bir penaltı kurtarması, Gezer’in dengesiz yönetimi, Trabzonspor için kolaylıkla verdiği penaltıya karşılık Giray’ın Niang’a yaptığı penaltıyı es geçmesi, bu haftayı 3 Büyük takımın da puansız kapatması.

Detaya birazdan girerim artık.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE 4-0 ANTALYASPOR MAÇTAN SONRA KISA KISA
2. FENERBAHÇE 4-2 MANİSASPOR MAÇTAN SONRA KISA KISA
3. TRABZONSPOR 3-2 FENERBAHÇE

Ofise gitmeden geçen gün akşamında, büyük kuşu metrobüsten teslim alma, eve uğrayıp spor kıyafetlerini giyip, minik kuşun da alınmasıyla soluğu caddede alma. Kuşların caddeye bırakılması, sahile inip verimli bir koşu sonrasında Tuğrul Abi’de Dondurmacci‘de buluşma. Yenen nuudıl (noodle) sonrasında bol muhabbet ve nefis dondurma (yeni favorim güllü). Minik kuşun uykusunun gelmesiyle eve dönüş, True Blood 3. sezona başlama.

Cumartesi erken kalkış, büyük kuşun rahatsızlığının sürmesi, minik kuşu alıp havuza yol alma. Bütün baba kız muhabbeti, babişko mertebesine demir atış, mutluluk. Akşama doğru eve varış, yemeğe karar verelim derken Natilius’a gidiş. Büyük kuşun ayakkabısının değiştirilmesi, minik kuşa dilli hamburger (Arby’s), büyük kuş ve bana Ramiz köfte. Üstüne Starbuck’s dinlenmesi, espressoları lüpletme. Eve dönüp biraz Beşiktaş biraz Barça maçlarına dikiz, sonrasında True Blood.

Pazar sabah erkenden kalkıp yola çıkış, Bahçeköy’den alınan nefis ekmeklerle birlikte Uskumruköy’e varış. Enfes kahvaltı, sonra dinlenme, muhabbet, keyif. Minik kuşun artık kendi başının çaresine bakmasıyla bu tip arkadaş gezilerinin tadına daha çok varılması. Öğleden sonra etlerin soslarının hazırlanması, köftenin yoğurulması, ikindi vaktinde bir pizza yaramazlığı için mekan değişikliği. Akşama doğru mangalın yakılması, lycée dostlarının çoğalmasıyla başlayan nefis yemek. Sohbet muhabbet, Galatasaray-Bursaspor maçına dikiz, hakemin Volkan’ı atamamasına benim gülmem, milletin delirmesi. Maç sonunda 40 kilometrelik yola çıkış. Gecenin bir saati yorgun ama mutlu eve varış.

Yatağa giderken ertesi akşamki Trabzonspor maçını düşünme, rüyalara dalarken sarı lacivert renklerin gözün önünden gitmemesi. Sevdalara dalma.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
2. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
3. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE

PAOK maçı sonrasını yazamadım. Zaman geçti yazmıyorum zaten kısa kısa bölümünde fazla yazmışım. Şimdi sıra Trabzonspor’da. Her iki takım da Avrupa Ligi’nde deplasmanda aldıkları 1-0 yenilgiyle çıkıyorlar maça. Ancak birisi rakibin kuvvetine rağmen umutlu bakıyor diğeri ise yani biz, rakipten kuvvetli olmamıza rağmen daha güvenemiyoruz takımımıza.

Bu akşam cezalı yok ama sakat var, Volkan yok kalede. Diğer Volkan da Önder’le birlikte Kayserispor’a gittiği için, kalede Aykut Kocaman’ın zaten diğer Volkan’a açık bir şekilde tercih ettiği Mert oynayacak. Bence onun da Babacan Volkan’dan farklı olmaz akıbeti, ayrı konu. Kalede bir zaafımız olduğu ortada. Ben Aykut Kocaman’dan aşağıdaki kadroyu bekliyorum akşama;

Mert
Gökhan . Lugano . Bilica . Andre
Selçuk . Emre
Mehmet . Alex . Stoch
Niang

Yani Baroni takılır 6+2′ye. Bir diğer taraftan da PAOK maçını düşünerek bir sürpriz kadro beklemiyor da değilim hani, tam medyamıza ekmek çıkartacak polemik kadrosu;

Mert
Gökhan . Lugano . Bilica . Andre
Mehmet . Baroni .Emre . Stoch
Niang . Semih

Hep 4-4-2 tam 4-4-2 kadrosu. Polemik bir yana, bu maçta deplasmanda daha çok fizik kuvvetli bir takım çıkartmak isteyebilir Kocaman.

Maçın sorusu şu, çift forvet oynayıp rakip defansa baskı uygulayan Trabzonspor’a karşı, iki stoperimiz ve iki ön stoperimiz neler yapar? Geriye yaslanır ve ortadan kopartır mıyız takımı? Niang Alex Stoch ileride çok yalnız kalırlar mı? Yoksa mesafeyi kapatır, Gökhan ve Andre’nin çıkışlarıyla yanıt verebilir miyiz?

Zor maç olduğu ortada. Bir intikam havası da pompalanıyor geçen yıldan sonra. Ancak kesin bir şey var o da telafisi olan bir maç olması. PAOK daha önemli duruyor şu anda. Bir de şu notu düşelim, acaba en son ne zaman 3 büyük aynı haftayı puansız kapattı ya da hiç kapattı mı? Beşiktaş ve Galatasaray’ın evinde kaybettikleri haftada alınacak bir galibiyetin moral olarak ne kadar iyi geleceğini de düşünün.

İyi oynayan kazansın, Fenerbahçe iyi oynasın.

Not : Formalar çubuklu olsun bu akşam.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. TRABZONSPOR 3-2 FENERBAHÇE
2. FENERBAHÇE-ANTALYASPOR MAÇ ÖNCESİ
3. PAOK – FENERBAHÇE MAÇ ÖNCESİ

Sahada Fransa Ligi Kralı Niang, Süper Lig Kralları Semih, Alex, Gökhan, kulübede Aykut Kocaman, dönüş yolunda İspanyol Kralı Güiza. Kulübün başında başka bir kral ve yanında kraldan çok kralcılar (:

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. LİG Mİ AVRUPA MI, İKİSİ DE Mİ?
2. FENERBAHÇE SPOR KULÜBÜ
3. MEDYA TOTO

Ayağı kırıldığında bir rakip taraftarın, bir dostun iyileşince ilk bize çakarsın ama olsun yeter ki iyileş dediği adam gitti.

İlk maçını izlediğimde Çok gol atar bu adam dediğim, performansıyla beni göt eden adam gitti. Aynı sezonda herkesin burun kıvırdığı, ondan 1-2 gol fazla atan baş belamız Kezman’a kurban giden adam gitti. Yine aynı sezon, şampiyonluğu getiren kafa golünü atan adam gitti. Güzel gollerin, saf ve eğlenceli gol sevinçlerinin sahibi gitti. İlk kuruluş formamızın en çok yakıştığı adam gitti. Sakatlığında kendi ayağım kırılmış gibi canımı acıtan, sahalara döndüğü maçta yağmurla birlikte ağlarken gözlerimizin yaşarmasına neden olan adam gitti. Son iki sezondur neredeyse hiç bir şey yapmadan çok büyük paralar kazanan adam gitti. Çeyrek final oynadığımız sezonda CSKA’ya, Inter’e, Sevilla’ya ve nihayet Chelsea’ya attığı mucizevi ve olağanüstü gollerin sahibi gitti. Deivid gitti. İyi ki gitti zira artık lüks bir oyuncuydu, gereksiz olmuştu. Ama unutulmayacak işlere attığı imzayı Kadıköy’e kazıyıp gitti. Güle güle güzel adam, gittiğin yerde atacağın goller sonrası sevincinde bizim için yap yengeç dansını.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. GÜLE GÜLE
2. FENERBAHÇE’YE BEDDUA ETMEK
3. DEIVID

Kısa kısa değinmeli, dün gece geç döndüm eve yazamadım. Bugün de çok işim var ancak akşama detay girerim. Birincisi mavi forma güzel de bir türlü alışamıyor gözüm. Umarım rövanşa kadar çubuklu sorunu hallolur.

Bilica’nın yerini bile dolduramıyor İlhan, felaket. Önder kesin daha iyi oynar. Caner telaş içinde, neden? Alex, Emre’nin de olmaması yüzünden bir türlü buluşamadı topla. Bu da sürekli ileri vurulan toplarda Semih’i yalnız bıraktı rakip stoperlerle mücadelede. O da çok sinirlendi, gerildi. Kırmızı kart Young Boys rövanşında olduğu gibi Aykut’un planını bozdu. Yoksa Semih’i çıkartmaz, Selçuk’un yerine Niang’ı sokardı Gökhan Ünal yerine. Golü çaresiz yedik, Andre’nin uzaklaştırmak istediği top nefis pasa döndü, top da iyi oturdu ayağına rakibin. Geçen sezon İnönü deplasmanında yediğimiz ilk gol gibi, Üzülmez’in anlamsız ama nefis sonuç doğuran ortasına Fink’in müthiş şutu. Volkan çok güven verdi. Selçuk-Baroni defansif bir oyunda olur da, takımı ileri götürme konusunda olmadı. Gerçi Selçuk ikinci yari özellikle kırmızı kart sonrasında çok bindirdi hatta hep doğru yerlerde oldu ama…

Niang’a bir parantez mi açmalı özel bir yazı mı yazmalı bilemiyorum. Ancak ilk maçta bu kadar çok olumlu sinyal verir mi bir oyuncu. Büyük bir hızı var, tutulamaz. Çok kart görür çok faul yapar rakiplerimiz Niang yüzünden. Yere düşürüldüğü pozisyonda, onu düşürenden daha önce topa ulaştı, öyle bir hız. Çok ama çok yararlı olacak ve keşke yanında Semih’le oynayabilse.

Çok detay vermeden, PAOK taraftarı çabuk pes etti. Bizim bazı maçlarımızdaki hızlı giriş ve sonradan sus pus olma durumu gibi. Rövanşta her şey eşit, PAOK’un 1 gollük avantajı dışında

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE 2-0 KAYSERİSPOR, KISA KISA
2. FENERBAHÇE 4-2 MANİSASPOR MAÇTAN SONRA KISA KISA
3. FENERBAHÇE 4-0 ANTALYASPOR MAÇTAN SONRA KISA KISA

PAOK’u izlemedim hiç. O nedenle bir çok kişinin yaptığını yapmayacağım, Fenerbahçe’den yana yapacağım yorumu. PAOK’un sitesine girip istatistiklerden yola çıkmak ne kadar doğru olur?

Niang’ın gelişiyle ve aslında takımın şansının bir maç da olsa yaver gitmesiyle umutlu bakabiliyor Fenerbahçeliler duruma. Günlük yaşıyoruz aslında, böyle bir ortamda başarı nasıl gelir, bilmek zor. İlk kez 11′e 11 bitirdik maçımızı. Önemli bir etki elbette. Ancak diğer yandan da ilk kez karşımızda, istediğimizi yapma yolunda arıca çıkarmayacak bir rakip vardı. Bu nedenle konuşmak için erken gibi. Benim üzerinde durduğum savunma sorununu ortaya çıkaracak bir rakip de yoktu sahada. Ve yine yanılmayı umarak bu sorunun benim kafamda olduğunu dileyeyim.

Bakalım PAOK nasıl oynayacak? Zayıf noktamız olan savunma ve önündeki ön stoperlere, oyun kurma sorunu yaratacak baskıyı koyacaklar ve takımı ortada ikiye bölecekler mi? Biliyoruz ki bu durumlarda, sahada iki takım oluyoruz, birbirinden habersiz, kopuk. Alex’e gitmiyor top sonra da Alex koşmuyor oluyor tespit. Oysa asıl tespit Aykut Kocaman’ın söylediği gibi, Alex’li oynamanın fizik gücü dezavantajı ortaya çıkıyor bu bölünmede (veya eksik kalmada). Volkan’ın oynaması üzerine aşağıdaki kadroyu bekliyorum;

Volkan
Gökhan . Lugano . İlhan . Andre
Baroni . Emre
Mehmet . Alex . Caner (Özer)
Semih (Niang)

Yani beklentim, takımın bozulmaması üzerine. Buradaki zaafımız, önce Lugano-İhan Baroni-Emre bağlantısının kopartılması ve nihayetinde topu dağıtamayan Emre-Baroni’nin Alex’i boşta gezer hale getirmeleri. Bu durumun bizim lehimize iki çözümü var, belki tutar. Uzun toplarda Semih’in topa sahip olup onu iyi saklaması olasılığı. Ancak rakibin stoperleri canavar mı bilmiyorum ve ne yazık ki uzun top atacak stoperlerimizin bu işi becerememeleri durumu var. İkinci çözüm ise her iki bekimizin de topla çıkış yapabilecek kabiliyette olmaları.

Cezalı oyunculardan Bilica’nın yokluğu, ilk kez Lugano-İlhan ikilisini görme fırsatını verecek. Bakalım gördüğümüze pişman olacak mıyız? Zira İlhan da topu yanındaki arkadaşına vermek konusunda çok başarılı değil. Diğer cezalı Stoch’un yerine ise cezası tamamlanan Caner’in oynama olasılığı daha yüksek bence. Gerçi Özer de Andre’nin önünde görev alabilir ve belki de ilk kez birlikte oynayacak ikinci ikili yerine daha verimli olur.

Şimdi gelelim en kritik konuya, Volkan konusuna. Volkan’ın oynamaması, bir başka deyişle Mert’in oynaması tüm planları alt üst eder. Zira Mert belki daha belki de asla Fenerbahçe 1. kalecisi olacak bir durumda değil bence. Belki çok önemli bir kalecinin doğuşu belki de parlama olasılığı olan bir gencin bitişi olabilir, çok riskli.

Bunların dışında aslında ilk olarak düşünmemiz gereken bunun iki maçlık bir eleme eşleşmesi olduğu. Her ne kadar hak etmemiş olsak da, Young Boys deplasmanındaki penaltı olmasa veya, Kadıköy’deki maçta Semih’in şutu kalecinin altında geçse belki de dün Tottenham’la biz oynamış olacaktık. Konu hala amca olayı değil sapmasın, iki maçlık elemelerde en ufak bir hatanın bile bedeli ağır olabiliyor, bundan bahsetmek istemiştim.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE-ANTALYASPOR MAÇ ÖNCESİ
2. FENERBAHÇE – MANİSASPOR – MAÇ ÖNCESİ
3. FENERBAHÇE 1-1 PAOK MAÇ SONRASI

Deprem olduğunu fark ettiğinizde sevindiniz mi hiç?

16 Ağustos 1999′a dönüyoruz efendim. Evleneli 2 ay olmamış daha. Yani daha Keşkül bile yok evde. Kuşum tanıştığımızdaki işinde bense bir reklam ajansındaki 7-8 aylık maceramın ortalarındayız. Kuşum o gece olmayacak, Ankara’ya gidiyor müşterilerle görüşme falan filan, otobüsle gidecekler. Ben bekar bir gece geçireceğim yani.

Akşama doğru ismini unuttuğum müşteri direktörü geliyor, lisedendir kırılmaz elbette. Turkcell ajans değiştirecekmiş, farklı ajanslardan sunum istemiş. Süper ajansız da powerpoint bilen yok, iyi mi? Sen yaparsın gazıyla bitiyorlar yanımda. Yaparım tabi, kralını yaparım diye alıyorum gazı. Nasılsa kuş da yok.

Mesai bitiyor, birisinin odasında koyuluyoruz işe. Yap yap yap, boz boz boz, düzelt düzelt düzelt, saatler geçiyor. Kuşum her molada arıyor cepten, nasılsın iyi misin diye. Hep içimde bir sıkıntı var diyor. Saatler geçiyor, geçiyor. Ertesi gün büyük tabi, Turkcell’i alacağız. Nihayet 02:00 – 02:30 gibi bitmiş oluyor işimiz. Bende araba da yok. Sağolsun bırakıyorlar eve. Saat oluyor 02:50 civarı falan.

Çok sıcak bir gece. Bir duş alıyor ve yatağa uzanıyorum. Ayıp mıdır bilmiyorum söylemesi ama çıplak yatarım ben. Duş sonrası, kuşsuz yatağa afedersiniz mal gibi uzanıyorum. Bir rüzgar çıkıyor sanki perdeler uçuşuyor, uyuyorum.

Rüyamda feci sesler duymaya başlıyorum. Ama ne feci sesler, zincir sesleri, çığlıklar, inlemeler, gıcırtılar, takıtılar. Kısacası bir korku filminde duyulacak tüm efektler mevcut. Bir not düşelim, ben rüyalarıma müdahale edebiliyorum bazı ölçülerde. Örneğin kabus görmem, farkına varırsam uyanırım hemen. Devam ediyorum, ulan diyorum kendi kendime, tek başınayken kabusun anlamı yok, uyan bakalım. Ve uyanıyorum, karanlık odadayım, yatağın ortasında ve çıplağım. Oh diyorum feci kabus geliyordu yırttım.

O an hayatımın belki de en korku dolu anı başlıyor. Rüyamdaki sesler hala kulaklarımda. Aslında kulaklarımda değil, gerçek olarak odanın içinde sesler. Ulan ne oluyor diyorum, dememle birlikte sallanmaya başlıyorum. Allaam yarebbim bu nedir? Feci bir sallanma, duvarlar çatır çatır ediyor, patlayacak sanki, ses artıyor artıyor, duvarlar çatırdıyor.

Buraya bir reklam giriyorum;

Kısa bir aradan sonra devam ediyorum

Nerede kalmıştım, Allaam yarebbim bu nedir? Feci bir sallanma, duvarlar çatır çatır ediyor, patlayacak sanki, ses artıyor artıyor, duvarlar çatırdıyor. Ben yatağın ortasında, çıplak halde karşı duvara bakıyorum. O duvarın arkasında evin salonu var. Sesler artıyor. Hemen tespiti yapıyorum. Demek ki diyorum bunca korku filmi bunca roman, hayal gücünün ötesinde gerçekmiş. Abiler görülmüş, yaşanmışları dökmüşler kaleme. Zira anormal sesler çıkaran bir şey var salonda ve muhtemelen birazdan salonla yatak arasındaki duvarı delerek gelecek yanıma.

Oda karanlık, ben çıplak, ses artmaktayken delikanlılık basıyor. Bari diyorum ışığı açayım da göreyim ecelimi, ne işmiş bu. Duvarlar çatırdamaya devam ederken, fırlıyor ışığı açıyorum. Artık her şey gözle görülür şekilde, çıplağım bu arada cidden her şey ortada . Gel bakalım, diyorum içimden. Duvar çatlamıyor tamam da bir bakıyorum avize tavana çarpacak şekilde sallanmakta. Kapıya bakıyorum, dalgalanıyor mübarek. Ulaaaaan diyorum sevinçle, deprem lan bu. Yaratık maratık yok aminango.

O anda depremde ne yapılır dandik bilgileri geliyor, kiriş altına gidilir tabi de kiriş ne ki aminango. Kapının altına gidiyorum hala çıplağım. Nihayet sallantı bitiyor. Hemen telefona sarılıyorum, şarjı (türkçesi şarz) bitmek üzere. Kuş nasılsa Ankara’da, uyandırmayayım diyorum gecenin bir vakti, nitekim şebeke çökmüş durumda. Hemen şarja takmaya çalışıyorum ama elektrikler kesiliyor. O sırada kapı yumruklanmaya başlıyor, ödüm patlıyor, yan dairedeki komşular bağırıyor gel aşağı gel diye. Karanlıkta bir şort buluyor, üstüme geçiriyorum, daha az çıplağım. Telefonun az kalan piliyle birlikte merdivenlerden aşağı inip sitenin bahçesindeki kalabalığa karışıyoruz. İstanbul’un o güne kadar gördüğüm en güzel yıldızlı gökyüzü manzarası altında, sıkıntılı bir bekleyiş başlıyor.

Bir süre sonra önce bacanak arıyor nasılsınız diye. Sonrasında da kuşum arıyor. İçinde bir sıkıntıyla gitmişti, hissetmiştir diyorum. Çok feci sallandık burada, acayip bir deprem oldu diyor. O zaman dank ediyor kafama, Ankara ile İstanbul arasında bir yerde çok büyük bir facianın olduğu.

Sonrası karanlık elbette. Ben, o korkuyu yaşayıp deprem olmasına sevinen ben. Sabaha kadar komşunun arabasında sallantıyla uyukluyorum. Sabaha doğru eve çıkıp artçıların sallamasıyla biraz dinlendikten sonra işe koşuyorum. Bütün gün e-posta zincirleriyle herkes yardım istiyor birbirinden. Ben bir yandan gitmek isterken diğer yandan sanki elim ayağım bağlı gibi çakılıveriyorum İstanbul’a. Her gece işten gelip saatlerce televizyon başında olayları izliyorum. Uyku düzenim kaçıyor, kuşum akşamları bitkisel çaylarla uyutuyor beni.

Depremde yaşanan acıların yanında bir de kulaklarımın ve algılarımın feci şekilde duyarlı hale gelmesi kalıyor bana. Üst kat komşusu tuvalete giriyor, erkek mi kadın mı anlıyorum çiş sesinden. Yaz boyunca yatak odasının pencerelerini açamıyorum zira sokak köpeklerinin yürürken çıkardıkları tırnak seslerini bile duyuyorum. Hatta İstanbul’da duyulmayan depremleri hissedip, saatlerini not alıp ertesi gün Kandilli’nin web sitesinden doğruluyorum.

Depremden ölen ve kayıp olarak tanımlanan onbinlerin acısını hep hissediyorum. Yalova Sema Sitesi’nin fotoğraflarını görüyorum. 1984 yazını geçirdiğim sevimli sitenin yerle bir olduğunu görüyorum. Hala yolum düştükçe uğrayıp, yıkıntılarının temizlendiği ve yeşillik olarak kaldığı araziyi boylu boyuna yürüyorum. Üzerinde denize atladığımız ancak depremle yok olan iskelenin olduğu yere bir bakıyorum.

Deprem bir gerçek. Ancak korkular zamanla azalıyor. Bu nedenle o zamanlar arabanın bagajındaki deprem çantası önce eve portmantoya taşındıktan sonra plaj çantası haline geliyor zamanla. Şimdilerde aklımızda bile yok. O zamanlarda evlenen bir arkadaş korkudan Beylikdüzü’nde kiralık evde bile oturmazken şimdilerde oralardan ev satın alabiliyor. Biz, ölenler için dua ediyoruz ama olacaklar için edilecek duanın çok yararı olmayacağı ortada. Öldüren deprem değil aslında öldüren insanlar. İnsanların yaptıkları yanlışlar yüzünden ölüyoruz, öleceğiz. Ve ne yazık ki der çıkartan bir yapımız yok. Bu nedenle TBMM’den çıkan bir kararla fay hattını haritada güneye çekebilecek kadar da cahiliz.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. AĞUSTOS BÖCEKLERİ
2. RÜYA
3. FENERBAHÇE’DEN BAŞKA BİRŞEY TUTMAM

Alex’ten böyle bahsediyor Sergen. Türk futbolunun en büyük oyuncularından birisidir Sergen bana göre. Ve bu kabiliyetini kullanma yolunda ne yazık ki kabiliyeti kadar doğru davranamadı. Eğlenceye daldı, tembelliğe verdi. Şimdilerde NTVspor gibi önemli hatta bence en önemli spor kanalında yorumculuk yapıyor. Ve elbette yazılı medyada köşelerde yorumlarını paylaşıyor.

Sergen, Alex’ten 5 yaş büyük. Şöyle bir kıyas yaparsak ki aslında çok doğru olmaz, 2005/06 sezonundaki halini yaşıyor şu anda Alex, Sergen’in. Sergen o sezon Beşiktaş’taki son sezonunu oynamış, ligde 18 maçta 6 gol atmış, tüm yarışmalarda 29 maçta forma giyip 8 gol atmış. Ve ertesi sezon, göbeklenerek ikinci ligde Şekerspor’da mücadele etmiş. Son sezonunda ise Eskişehirspor’la birlikte birinci lige dönmüş ancak sorunlarla geçen sezon sonunda da futbolu bırakmış.

Sergen, futbol yaşamı boyunca 4 büyük takımda da oynamayı başarmış ender futbolculardan. Gerçi Trabzonspor ve Fenerbahçe maceraları hüsranlarla dolu. En ufak bir başarı yok. Daha sonra döndüğü yuvasında 100. yıl şampiyonluğunu yaşayarak kariyerine önemli bir başarı yazdırmış.

Sergen’i sahada çıplak gözle izleme şansım oldu benim de. Ne kadar büyük bir futbol zekası olduğuna şahit oldum defalarca. Sol ayağını kullanma şekline hep hayrandım ama Sergen hiç bir zaman örnek sporcu olamadı gözümde. Nitekim bir çok kişinin gözünde de olamamıştır sanırım.

Bugün Sergen, Alex’e sallamış. Demiş ki kolay maçların büyük oyuncusu Alex. Kafasındaki fikri sabitleri aşamadan, futbol birikimi kadar hayat birikimi olmayan birisine böyle bir şans tanırsanız, kahve muhabbetini sütunlara, ekranlara taşıyacaktır. Ama Türkiye’nin durumu bu ne yazık ki.

Sergen’in bahsettiği kolay maçların büyük oyuncusu Alex’le ilgili bir kaç rakam vermekte fayda var. Çok detaya girmeden. Zira Sergen ne kadar doğru olduğunu iddia etse de, yorumuyla komik duruma düştüğü ortada. Sergen’in büyük maçtan ve zor maçtan kastı nedir bilemiyorum. Ama herhalde Galatasaray, Beşiktaş ve Trabzonspor gibi rakiplerle yapılan ve/veya Avrupa Kupası maçlarından bahsediyor olmalı.

Alex’in Fenerbahçe’de oynadığı Galatasaray, Trabzonspor ve Beşiktaş maçlarındaki performansını tek tek çıkartmak zor. Ama bunların detayları internette açık açık var. Alex’in takıma ne kadar katkısı olduğunu araştırmak benim değil, yorum kıyafetiyle koltuğa kurulup, Alex’e sallayan Sergen’in işi. Haaa, bir de Alex’in Fenerbahçe tarihinin Avrupa Kupalarındaki en golcü futbolcusu olduğunu da hatırlatmak ve hatta çeyrek final oynadığımız 2007/08 sezonunda Şampiyonlar Ligi’nin asist kralı olarak tamamladığını belirtmekte fayda var.

Sergen, elbetteki bu satırları okumayacaktır. Okusa da kabul etmeyecektir, saygım sonsuz. Ama keşke onu seven bir çok futbolseverin, benzer yaratıcı özellikleri olan Alex’e de hayran olduğunu fark etse. Renklere bakmadan sadece topa ve ona can veren kabiliyete bakarak.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. SERGEN VE ALT YAPI
2. BÜYÜK MAÇ VE ARDA TURAN
3. BÜYÜK KAPTAN

Bir uyarı lütfen. İlgili birimler alo. Nöbetçiler.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. STOCH’UN KIRMIZI BAĞCIKLI SARI KRAMPONLARI
2. KIRMIZI
3. FENERBAHÇELİ KIRMIZI GİYMEZ

Öncelikle şundan bahsetmek gerekiyor. Eğer seyircisiz bir maç oynanacaksa tam zamanıydı. Sezonun sahamızdaki ilk maçında daha 30. dakikada takımı ıslıklayan bir seyirci yerine o tribünlerin boş olması kim ne derse desin bizim lehimizeydi. Gerçi maçı başlaması ve gelişmesi, o seyirciyi de sustururdu ya neyse. Aynı şekilde ilk 30 dakikada skoru tayin eden oyun sonrası kalan 60 dakikada gol atılmamış olması da aynı kötü seyirciyi aktive eder ve 4-0′lık galibiyete rağmen ıslıklarla ayrılabilirdik stadyumdan.

Gelelim maça. Alex’in performansının Semih’le birlikte arttığını söylemiştim. Güzel bir kanıt oldu bu maç. Birisi 1 gol 1 asist, diğeri 2 gol 1 asistle bitirdiler maçı. Alex’in forvet arkası oyunda sürpriz çıkışlarında Semih’in top alış, tutuş ve verişlerinin ne kadar önemli olduğu herkes tarafından bilinen bir gerçek.

Ben Dia’nın sakatlığından haberdar değildim, bu nedenle Dia’nın ilk onbirde olacağını ve Baroni’nin kontenjana takılacağını düşünüyordum. Dia’nın yerine oynayan Mehmet Topuz oldu, Baroni de kendi yerindeydi. Lugano’nun forma giymesiyle birlikte defans ideal formatındaydı. Gerçi Antalyaspor hiç rahatsız edemedi. Bırakın defansı Baroni ve Emre’nin bile üzerine gelemediler. Bu da ön stoperlerin daha çok ofansif oyuna yönelmelerini sağladı elbette. Böylelikle defansın da ileri çıkmasıyla daraltılmış bir alanda rakip saha konuşlandık.

Mehmet’in Gökhan’la uyumu, neredeyse tüm akınların sağ kanattan gelmesine neden oldu. Hatta Andre bile ileri çıkabileceği poziyonlarda 40-50 metrelik paslarla sağ kanattaki ikiliye aktarıyordu topu. Bu güzel uyum diğer kanatta görülmedi. Andre ile Stoch birbirinden bağımsız, hatta habersiz gibi bir oyun sergilediler. Şu anki görüntü bu ikilinin tarzlarının birbirlerini tamamlayacaklarını göstermiyor. Zaman gösterecek gelişmeleri. Benim hayalim, umudum Aykut Kocaman’ın Andre yerine, Caner’den bir Gökhan Gönül yaratması. Çok zor evet ama olursa çok yararlı olacak. Zira bu tip iki bekle, oyun içinde takımın yüklenmesi gereken durumlarda rahatlıkla ikili, üçlü defansa dönme şansı olacaktır.

Lugano-Bilica ikilisi eldeki stoperlerden yapılan en iyi ikili gibi duruyor. Dünkü maç çok fazla karar verecek bir performans göstermedi. Antalyaspor orta sahayı çok geçemedi nitekim. Ancak bu ikiliden özellikle Lugano’nun oyun kurma hevesini bir şekilde engellemek gerekiyor. İlk yarıda yaptığı anlamsız uzun paslarla topu kaybetmemize neden oldu Uruguaylı. Ona birisinin topu alıp en yakınında her kim varsa ona ulaştırması gerektiğini söylemeli. Gerçi ben bunu yapabileceğinden de emin değilim

Beklerden Gökhan’a bir satır bir paragraf hatta bir yazı değil, kitap ayırmak gerek. Allah onu her türlü sakatlıktan korusun. Bu kadar mükemmel bu kadar komple bir futbolcu görmedim uzun zamandır. Her türlü katkıyı yapıyor takıma. Golü attı sonra gitti çizgiden bir gol çıkarttı, ikinci yarıda bir şuta siper etti kendisini. Türk futbolunun geç keşfedilmiş az bulunur çiçeği Gökhan Gönül.

Diğer yandan Andre’ye değineyim. 3. goldeki katkısını tebrik edeyim. Stoch’la uyumsuzluğundandır belki ama çok parlak değildi dün gece. Ben defansif olarak çok beğenmiyorum Andre’yi. Yukarıda da belirttiğim gibi bir Caner mucizesi bekliyorum.

Gelelim orta sahaya. Baroni ve Emre muhtemelen bu sezonun en rahat maçını oynadılar. Burada Antalyaspor’un baskısız oynamasından bahsederken özellikle Emre’nin ofansif katkısını tebrik etmek gerek. İlk goldeki hızımız müthişti, Emre-Alex-Semih, tek paslarla yaklaşık 40-50 metreyi çok kısa bir sürede geçip golü yaptı. Göbekte sorun yoktu bugün. Stoch’dan bahsettim, daha alışma aşamasında, hem takıma hem de arkasında oynayan Andre’ye. Biraz da Mehmet’ten bahsetmeli, LigTv’nin dangalak spikerlerine göre bir süre Mehmet Yozgatlı da oldu dün gece. Ama en önemlisi, sakatlıktan sonra bu kadar hazır ve istekli olması çok umut verdi.

Semih’ten bahsettim. Bu çocuğa yapılanlar başkasına yapılsa herhalde futbolu bırakırdı. O ise çıkıp topu ağlara bırakıyor ya da takım gol atsın diye arkadaşının önüne. Tebrik etmekten başka çare yok. Bu kadar futbol bilerek oynayan bir futbolcuya şapka çıkarmak gerek.

İkinci yarı oyuna giren Mert için çok fazla bir şey söylemek mümkün değil. Caner ikinci yarıda tam bir sol kanat oyuncusu gibi davrandı. Semih’e arka direğe kestiği top çok şıktı. Özer’in de tekrar takıma dönmesi gelecek adına sevindiriciydi.

Dünkü maçta benim olduğunu düşündüğüm defans sorunlarını ortaya çıkaracak bir rakip yoktu. Yanılmayı ummakla birlikte PAOK maçında, baskı altında neler yapacağımız biraz çıkacak ortaya. Ama en azından bu kadar stresli bir dönemde lige böylesine başlamanın keyfini çıkartmakta fayda var.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE-ANTALYASPOR MAÇ ÖNCESİ
2. ANTALYASPOR 4-3 FENERBAHÇE
3. FENERBAHCE 1-0 ANTALYASPOR

Akılda kalanlar;

Deniz’in Fenerbahçe’yi bıraktığı yerde Antalyaspor’la başlaması. Antalyaspor’un sanırım geçen yıldan kalmış reklamların beyaz bir şeritle kapatıldığı formaları. Semih’in nefis golleri ve asistiyle maça damgasını vurması. Maç öncesi yazımda Alex’in yanında Semih’in oynaması gerektiğini gerekçesiyle yazmam ve bunun tam anlamıyla gerçekleşmesi. Gökhan’ın insan üstü oyunu, örümcek gibi sanki 8 bacakla her yere ulaşması. LigTV spikerlerinin artık bokunu çıkartmaları. PAOK maçı öncesinde biraz da olsa umut doğması. Lugano’nun ilk isabetli uzun pasının ikinci yarıda gerçekleşmesi. Alex’in oyundan çıkarken verdiği kaptanlık pazubandının Semih tarafından kabul edilmemesi. Melih Şendil dallamasının Aykut Hoca takımına özellikle taç çizgisi civarında faul yapmayın diyor diyerek, herhangi bir takımın herhangi bir maçta duran top şansı vermemek için gösterdiği çabayı, Aykut Hoca’ya ve Fenerbahçe’ye bir yenilikmiş gibi anlatması. Maç sonunda öğrendiğimiz sakatlıkların keyif kaçırması. NTVspor muhabirinin bile Alex’in oyundan çıkartılması altında buzağı arama çalışmasına başlaması.

Yarın uzun uzun, takımdaki olumlu gelişmelerle, süren olumsuzlukların dile getirilmesiyle bir yorum olacak buralarda. Şimdilik galibiyetin keyfini yaşamalı.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. TRABZONSPOR 3-2 FENERBAHÇE MAÇTAN SONRA KISA KISA
2. FENERBAHÇE 4-2 MANİSASPOR MAÇTAN SONRA KISA KISA
3. FENERBAHÇE 0-1 YOUNG BOYS KISA KISA

Ve başlıyor. Biz yokuz bugün, evdeyiz. Antalyaspor’un en sakin Kadıköy deplasmanı olacak bu akşam. Geçen senenin iyi futbol oynayan takımlarından birisi Antalyaspor. Bizim şu anki durumumuzu düşünürsek zor bir maç olacağı ortada. Antalyaspor için taraftarsız maç avantaj mı olur bilinmez. Hele ki Young Boys maçının daha 30. dakikasında takımını ıslıklamaya başlayan seyircileri düşünürseniz, bu maçta sıkı bir yarım saat sonrasında seyircinin ev sahibi aleyhine dönme olasılığına göre belki de dezavantaj bile sayılabilir. Ne kadar acı değil mi tribünlerimizin düştüğü durum?

Bugün sakatlar cezalılar transferler derken ben aşağıdaki kadroyu bekliyorum Aykut Kocaman’dan;

Volkan
Gökhan . Bilica. Lugano . Andre
Selçuk . Emre
Dia . Alex . Stoch
Gökhan

Bugün yabancı kontenjanına Baroni ve Deivid takılır ilk 11 içinde, Güiza da ilk 18′e bile giremez dolayısıyla. Lugano madem iyileşti, sahada olacak. Bu durumda Bilica’nın da Kocaman’ın gözdesi olduğunu öğrendiğimize göre defans ideal dizilişiyle çıkacak sahaya. Bakalım benim bas bas bağırdığım defans sorunumuz bugün kendisini gösterecek mi yoksa yanılıyor muyum. Tabi bu maç bir ölçü olmayabilir de.

Baroni’nin yabancı kontenjanına takılması sorun olmayacak zira Selçuk onun yokluğunu aratmaz bu maçta ve hatta ondan daha da iyi bir performans gösterebilir. Hem bugün her hatasında homurdanacak seyirci de yok tribünde. Forvette Gökhan’ın oynayacağını düşünmekle birlikte, Semih olasılığını da unutmamak gerekiyor. Bence bugün Semih ile çıkmalı Kocaman. Alex’in performansının Semih’le nasıl artacağını bir kez daha görmek gerek aslında. Dia ve Stoch’un kendilerini gösterebilecekleri bir maç.

Sezonun açılışı. Ben açıkçası bugüne kadar yaşananlar nedeniyle bu sezona çok umutlu başlayamıyorum. Evet Niang önemli bir transfer ama bizim sorunumuzun forvette olduğunu düşünmüyorum. Umarım yanılıyorumdur ve sezon benim umutsuzluğumdan öteye iyi bir skor ve moralle başlar. İyi olan kazansın, Fenerbahçe iyi olsun.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE 4-0 ANTALYASPOR
2. FENERBAHÇE-KAYSERİSPOR, MAÇ ÖNCESİ
3. ESKİŞEHİRSPOR – FENERBAHÇE MAÇ ÖNCESİ

Evet demiştim. Demedim mi? Vallahi dedim billahi dedim. Ahan da şurada dedim, TIKLA. Buna ek olarak Robinho da dedim. Bu da %50 oranında doğru habercilik demektir. Bugün bir Fotomaç, bir Fanatik bu kadar yüksek yüzdeyle haber yapmıyor. İşte Hayatım Fenerbahçe’nin gücü. Bizi biz yapan siz sevgili okurlarımıza teşekkür ediyoruz

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. YENİLSEN DE YENSEN DE
2. TEŞEKKÜRLER ALİ BİLGİN
3. KAÇ SANTİM?

Gerçekten yorumsuz

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. YORUMSUZ
2. YORUMSUZ
3. YORUMSUZ

Sezon başlıyor yarın akşam Kadıköy’de biz yokuz tribünde. Biz yokuz da takımda da mevcut olmayanlar var. Örneğin Niang yetişmiyor bu maça, gayet normal. Uğur da yetişemeyecek sakatlığı nedeniyle. Uğur hafta arasında halı sahada forma giymedi bununla birlikte. Milli takıma çağrılıp gidip Romanya maçında da oynamadı.

Bakalım yarın Lugano forma giyecek mi? Takım arkadaşı Ajax’ın Şampiyonlar Ligi umutlarını sürdürmesini sağlayan performansıyla konuşulurken Lugano sakatlığını bahane ederek oynamadı ön elemede. Bir de üstüne üstlük milli maça giderecek ilk on birde sahaya çıkmış. Merak ettiğim şudur. Lugano’ya bu yaptıklarının cezası verilecek mi?

Her sene haziran temmuz aylarını geleneksel İtalya’da takım arama şölenlerine ayıran, elinde kah bedava kah 3,5 milyonluk bonservisiyle kapı kapı dolaşana Lugano yarın oynayacak mı? Bilica’sız kaybedilen kupaları Bilica’yla kazanılanlara tercih ederim dedim, genelleyeyim hatta Aykut Kocaman’dan biraz alıntı yapayım. Bizi istemeyeni biz de istemeyiz. Çubuklu, o formayı hak edenler tarafından giyilmelidir, o kadar.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. LUGANO FORMA NEREDE?
2. LUGANO MORENO VE ONUN KAFA GOLLERİ
3. EMRE, KAVGA GÜRÜLTÜ OLMASIN

Evet arkadaşlar dün Niang’ın transferini gerçekleştirdikten sonra -kulüpten yalanlama gelmedi - bu gece de Robinho’yu almaya karar verdim. Faydalı olur mu bilmiyorum ama para bok afedersiniz nasılsa, bunu da alalım derim. Yabancı sayısını düşünecek kişi ben değilim, işim olmaz. Ben transfer yaparım görevim bu.

Hatta diyorum ki Robinho’nun yanında Beyoncé’yi de alayım, ben benzetiyorum. Oyun stillerinden çok tipleri benzetiyorum. Bu Beyoncé’nin 100. yılda konseri vardı, ertelenmişti, ertesi sene gelecekti. O ne oldu yahu, bak hatırlayıverdim birdenbire. Yoksa iptal mi edilmişti ben yanlış hatırlıyorum. Neyse, Robinho da geldikten sonraki günlerde Bilica’yı Moğolistan’ın Khangarid takımına transfer edeceğim. İsterlerse yanında Kazım’ı da veririm.

Bu arada şaka bir yana Niang tamam. Formasını bile götürdüler yöneticiler yanlarında, çok yakında çıkacak kokusu.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. HAFTA İÇİ VE FENERBAHÇE
2. FENERBAHÇE 3-2 ANKARAGÜCÜ
3. STEAUA 0-1 FENERBAHÇE

Evet bir bomba haber de ben yapıyorum aq (: Yeter ulan her gün her gün birileri geliyor birileri gidiyor haberleri. Kaybettim akli dengemi ulan. Ben getirdim Niang’ı, yalansa yalanlasın resmi site. Eğer yalanlamazsa yarın işte resmi site de yalanlamadı, haberimiz gerçekmiş haberi yapacağım.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. RESMİ SİTEDEN
2. BU NE YAHU?
3. ULAN ULAN

1988-89, Fenerbahçe şampiyon, Aykut 29 golle gol kralı. Rıdvan 19, Oğuz ise 10 gol atmış ligde. Şu meşhur rekor şampiyonluktan bahsediyorum.

1989-90′da Beşiktaş şampiyon oluyor. Rıdvan sakatlanıyor, Aykut duruyor ve 10 golde kalıyor. En çok gol Büyük Şenol’dan geliyor, 16 adet. Oğuz’a daha çok yük biniyor o da golleriyle şampiyonluk şansını sonuna kadar yaşatıyor attığı 14 golle. Ancak sondan bir önceki haftada Beşiktaş’a deplasmanda 3-1 yenilerek kaçırıyoruz şampiyonluğu.

1990-91′de büyük umutlarla başlıyoruz yine lige. Ancak Aydınspor faciasıyla başladığı gibi bitiyor sezon. Aykut 13 golle tamamlıyor sezonu. Rıdvan bir iyileşiyor bir sakatlanıyor, attığı gol sadece 2. Oğuz yine maestro ama 4 golle tamamlıyor sezonu. Nitekim Fenerbahçe de bu performans sonrasında şampiyon Beşiktaş’tan yediği 25 puan farkla sezonu 5. tamamlıyor. Şampiyonluksuz sezon sayısı 2′ye çıkıyor.

1991-92′de bomba Tanju transferiyle başlıyoruz ancak yine bir Aydınspor yenilgisi var açılışta, Allah’a şükür fark yok bu defa. Sezon içinde Tanju-Oğuz kavgası çıkıyor ortaya. Aykut 25 golle 23 gollü Tanju’nun önünde gol kralı oluyor. Rıdvan yavaş yavaş bırakıyor futbolu  Sezon şampiyon Beşiktaş’ın 5 puan gerisinde bitiyor, şampiyonluksuz sezon sayısı 3′e çıkıyor.

1992-93 sezonunda da hedef şampiyonluk elbette. Hele hele 3 sezondur gelmeyen şampiyonluk stresi işi daha da ciddiye alınıyor. Alınıyor alınmasına da sezon öyle gitmiyor. Yine başarısız sonuçlar sonrasında lig 5. sırada bitiyor. Tanju 27 golle gol kralı olurken Aykut 14 golde kalıyor. Şampiyonluktan uzakta 4. sezon da sona eriyor.

1993-94 sezonu artık son olmalı parolasıyla başlıyor. İyi de başlıyoruz sezona ancak sezon içinde Rıdvan ve Tanju’nun kadro dışı bırakılması sorunu çıkıyor. Çok iyi giden sezon, Kocaelispor’a deplasmanda kaybedilen bir maç sonrasında Galatasaray’a kaptırılıyor. Aykut 14 gol atıyor bu sezon da, Bülent ise 22 gol atıp gol kralı oluyor ligin. Oğuz yine maestro ve attığı 5 gol var. Şampiyonluksuz geçen sezon sayısı 5 oluyor. Hepimiz çok üzgünüz.

1994-95′te sezona Beşiktaş’tan ayrılan Feyyaz’ı alarak başlıyoruz. Artık hasret sona erecek. Ancak istenen gibi gitmiyor sezon, 4. bitiriyoruz ligi. Aykut 27 golle gol kralı oluyor, Feyyaz ise 13 gol atıyor. Önceki sezonun gol kralı Bülent de 9 golde kalırken, İmparator Oğuz standardını bozmayarak 6 golle kapatıyor sezonu. Şampiyonluktan uzak 6. sezon da bitiyor.

Ve nihayet 1995-96′da, Ali Şen’in başkanlığında hasret sona eriyor. Parreira’nın takımı, mucize bir Trabzonspor galibiyetiyle rakibi ekarte edip kupaya ulaşıyor. Tarihimizdeki en uzun şampiyonluksuz dönem sona ererken takımın en golcü ismi 22 golle Bolic oluyor. Atkinson 10, daha çok sonradan oyuna giren Aykut ise 8 golle tamamlıyor sezonu. İmparator 4 golde kalırken 5 maçta forma şansı bulan Feyyaz ağları havalandıramıyor. Sezonun en önemli gelişmesi ise iki efsane Kral Aykut ve İmparator Oğuz’un Ali Şen tarafından gözden çıkarılıp İstanbulspor’a satışı oluyor. Bu iki efsane gözleri yaşlı ayrılırken Fenerbahçe’den, milyonlar da onlarla birlikte ağlıyorlar.

Kimse o sezonun başında gerçek de olsa Fenerbahçe 6 sezondur şampiyon olamıyor demiyor, dese de kimse Aykut, Oğuz artık yaşlandılar demiyor, o kadar inanılıyor ki bu iki efsaneye birisi 33 diğeri 31 maçta forma giyiyor ve en önemli maçın gollerini atma onuruna nail oluyorlar. Onlar giderlerken, onları yollayanı çok seven taraftar hüngür hüngür ağlıyor. Onların gitmeleri, o 6 şampiyonluksuz yıldan daha çok koyuyor çünkü taraftara.

Alex de bir gün gidecek bu takımdan. Yaptıklarıyla yapamadıklarıyla çokça anılacak elbette. Ben ve biliyorum ki Fenerbahçe taraftarının çoğunluğu, onu izlemiş olmanın gururunu yaşayacaklar, ve bunun için şükredecekler. Bugün büyüklerim Can Bartu’nun çalımlarını, Lefter’i, Cihat Arman’ın havada iki kez hamle yapmasını anlatırken, ben küçüklere Rıdvan’ın nasıl uçtuğunu, Aykut’un nasıl klas goller attığını, Oğuz’un gözleri kapalı olsa da topu Rıdvan’ın istediği yere bıraktığını anlatırken, bugünkü gençler de onlardan daha ufaklara Alex’in yaptıklarını anlatacaklar, ballandıra ballandıra hem de. Bu nedenle bırakın bize öğretilmeye çalışılan bu Alex-Aykut çekişmesini. Kendisine daha terbiyesizcesi yapılan Aykut’un, Alex’i ilk kollayan olacağını bilin.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. RIDVAN DİLMEN
2. SON 12
3. OKÇU İLE BOĞA

Kötü giden haftanın, PAOK eşleşmesiyle tamamlanması, umutsuzluk. Nihayet beklenen e-postanın cuma akşamı saat 18:04′te gelmesi. Bu durumda önümüzdeki haftadan itibaren başlayacak yoğunluk. Perşembe günü sabah koşu akşam maç sonrasında şişen bacakların inmesi, mutluluk. Cumartesi sabahı 30 dakikalık bisiklet çalışması sonrasında toparlanıp ancak 13′te evden çıkabilmek. Dereağzı’nda havuzda uygun bir yer bulup hemen serinleme çalışmalarına başlamak. Hayatımda böyle sıcak görmedim diyen birisine sessizce, içimden ‘Ulan 130 yılın en sıcak günü, kaç yaşındasın’ diyerek gülümsemek

Akşamında eve hızlı bir uğrayış sonrasında Optimum’a gidiş, anneye bir klima almak için fiyat alma çalışmasın sonrasında yenen güzel Çin yemeği. Minik kuşun annesiyle 5D sinemaya gidip bitişle birlikte korkudan koşarak çıkması. Optimum’dan çıkıp soluğu caddede alıp Tuğrul Abi’nin Dondurmacci’sinden nefis dondurmaları lüpletme, mutluluk.

Pazar sabahı erkenden kalkıp havuza yol alma. Bütün gün suyun içinden neredeyse çıkmadan ellerin buruş yapılması. Akşam, ertesi gün yapılacakları düşünür halde eve dönüş, 30 dakikalık bisiklet çalışması sonrası yenen nefis mantı ve domates salatası. Minik kuşun uyuyakalması sonrasında bilgisayarı yastık yapmak niyetiyle siteye bir iki kelam etmeye çalışma. Hayat güzel ama en güzeli Fenerbahçe

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
2. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
3. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE

Hem moral durumum, hem takımın gidişatı, hem PAOK’un Ajax’a eleniş şekli, hem de Yunanistan deplasmanı, turu iyice zorlaştırır. İlk maç deplasmanda.

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. PAOK – FENERBAHÇE MAÇ ÖNCESİ
2. FENERBAHÇE 1-1 PAOK MAÇ SONRASI
3. 2009/10

Ne Aziz Yıldırım ne Alex de Souza, ne Aykut Kocaman ne de bir başkası, önce Fenerbahçe!

                          

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. ÖNCE FENERBAHÇE
2. ÖNCE FENERBAHÇE…DAHA ÖNCE FENERBAHÇE…
3. ÖNCE FENERBAHÇE