21 Şubat 1959 da başlayan Milli lig, deplasmanlı Türkiye 1. liginin başlangıcı kabul edilir. Bu yüzdendir ki şampiyonluğumuzun sayısı 27 yerine 18 olarak telaffuz edilir. Uzatmayalım… Milli ligin ilk şampiyonası 16 takım arasında 2 devreli  usulde tertiplenir fakat bu tür bir organizasyonun zaman alacağı ve zamanın azlığı sebebiyle  Beyaz ve Kırmızı adlı 2 grup halinde oynanır. Beyaz grupta, Fenerbahçe, İstanbulspor, Beşiktaş, Beykoz, Ankaragücü, Hacettepe, Altay ve İzmirspor,  Kırmızı grupta ise Galatasaray, Karagümrük, Adalet, Vefa, Ankara Demirspor, G.Birligi, Karşıyaka ve Göztepe mücadele etmiştir.

Fenerbahçe  26 puanla namağlup grup birincisi olmuş,  kırmızı grupta ise  20 puanla Galatasaray birinciliği almıştır ve iki ezeli rakip arasında, şampiyonu belirleyecek  finali 10 ve 14 Haziran 1959′da oynanır.

İlk maçı  Metin Oktay’ın aylarca bakım görmeyen çürük fileleri koparan golü ile Galatasaray 1-0 kazanır. Maçın hakemi Yugoslav Markoviç… Maç çok sert geçer, hatta  Metin Oktay’ın daha maçın başında Fenerbahçeli Özcan’a attığı  kasti tekme sonucu  hakem Metin Oktay’ı oyundan atmaya teşebbüs eder fakat sahaya giren Galatasaraylı yöneticiler tarafından ikna edilir ve Metin Oktay oyuna devam eder. İlk maçı Galatasaray 1-0 kazanır….

Finalin ikinci ayağı 14 Haziran 1959′da Mithat Paşa Stadında (İnönü Stadı) oynanır. Maçı İtalyan hakem  Francesca Liverani yönetir, çünkü Fenerbahçe ilk maçtaki yanlı tutumu sebebiyle Yugoslav hakemi istemediğini federasyona bildirmiştir. Fenerbahçe 9, 44, 70, 72. dakikalarda  Yüksel, Naci, Mustafa ve Şeref’in golleri ile 4-0 kazanır ve deplasmanlı Türkiye 1.Liginin ilk şampiyonu olur.

Lefterlerin, Canların, Şereflerin, Basrilerin, Nacilerin açtığı kapıdan Selçuklar, Cemler, Rıdvanlar, Aykutlar, Oğuzlar, Aleksler, Gökhanlar, Volkanlar yürür…. yıllardır.

Koray Tekay

Not : Fotoğraf o maçtan değil, 1-1 tamamlanan başka bir maçtan.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. 50. ŞAMPİYONLUK
2. GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ
3. GALATASARAY 84-69 FENERBAHÇE

5. büyük deniliyor ya (: gülmemek elde değil. Elbette Türk futbol tarihini değiştirecek bir şampiyonluk kazandılar, biz kaybettiğimiz için kazanmış olsalar da. Ancak tam 6 tane şampiyonluk kazanmış, 70′li yıllarda, Beşiktaş ve Galatasaray’ın esamesi okunmadığı yıllarda bizimle mücadele edip tam 6 tane şampiyonluk kazanmış ve 4. büyük sıfatını kazanmış Trabzonspor’a ayıptır Bursaspor’a 5. büyük demek. Demek iki yıl önce Sivasspor az daha dayansa, Bursaspor 6. büyük olacaktı

Neyse Bursaspor maçı öncesinde bir Bursaspor maçı hikayesi anlatalım. Çok eski değil, 2002 yılından. Hani şu transfer şampiyonu olur Galatasaray’a 6 tane attığımız, sonrasında sanırım fazla sevindiğimizden çarpılıp sezonun bitmesi için dua ettiğimiz yıl. Galatasaray maçı sonrasında almışız cezamızı paşa paşa, Bursaspor maçını Ankara’ya vermiş federasyon. Kulüp açıklama yapmış, kombineler geçerli. Kombine kartı gösterip maça bilet alınıyor. Haydi diyoruz omuz.net forum grubundaki Fenerliler’le, gidiyoruz. Araçlar ayarlanıyor, herkes yerleşiyor. Yola koyulacağız. Ankara yolcusu olarak en son olarak bagaja Fenerium’dan takıma gönderilen bir koli de konulduktan sonra basıyoruz gaza.

Yolda elbette durulup yemek yiyoruz. Sanırım 3 ya da 4 araçlık bir grup olarak çıktığımız yolculukta, omuz.net’in Ankaralı Fenerbahçeli üyeleriyle buluşup varıyoruz stadyuma. Önce koli takıma yani malzemeciye teslim ediliyor, sonra tribüne giriliyor. Ortega kart cezalısı hala, oynamıyor. Bu maç sonrasında Ortega el freni haberleri hortlayacak. UEFA’dan da elenmiş olmamız moralleri bozmuş ama 6-0 o sezonun tüm günahlarını silecek ilerleyen günlerde. Daha doğrusu tüm başarısızlıklara 6-0 yanıtı verilecek, ne yazık ki. Neyse Washington başlıyor 12′de. 24′te ikiliyor Brezilyalı. 40′ta Ceyhun mükemmel bir gol atıyor. Hakan’ın sağdan ortasında topu göğsüyle indirip müdahaleye gelen Bursasporlu’nun üzerinden aşırtıyor ve yere düşürmeden sol ayağıyla bırakıyor filelere. İkinci yarıda Serhat önce penaltıdan 4′lüyor. Sonra, Washinton’un üçlemeyi tamamlamasından sonra ikinci golünü atıp skoru 6-1′e taşıyor 85′te. Maç biterken Tuncay’ın golü geliyor ve 7-1′le tamamlıyoruz maçı. Güzel deplasman oluyor, saha bize ait olsa da. Ankara’daki az sayıdaki mutluluğumdan birisidir, canlı yaşadığım. Sonrası belli elbette. Ankaralılar’la vedalaşılıyor. Aynı kadrolarla araçlara atlayıp, Ankara’nın en güzel şeyi yapılıyor, İstanbul’a dönüş. Mutluluk ve yorgunlukla uyuyanlar var elbette. Bir çorba molası sonrasında eve varılıyor, mutlu mutlu.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. BİR BURSASPOR MAÇI HİKAYESİ
2. BURSASPOR MAÇI ÜZERİNE
3. BİR MANİSASPOR MAÇI ÖNCESİ

Maç günü bir nostalji yapalım dedim. Benden eski bir maç muhtemelen.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. FENERBAHÇE 61-56 GALATASARAY
2. GALATASARAY – FENERBAHÇE
3. SO WHAT

Meşhur çirkin olay sonrasında TFF’nin basiretsiz cezası ile Galatasaray U17 takımı, 6 maçını seyircisiz oynayacak. Daha önceki maçlarını sanki seyircili oynuyorlarmış gibi bir ceza. Ceza kime? Olaya karışanlara mı? Hayır, bulunamadı kimse, şüphelenenler masummuş, serbest bırakıldı. Ceza kime? Emniyeti sağlayamayan Galatasaray Spor Kulübü’ne mi? Hayır. Ceza o çocuklara. Belki gelecek hayallerini planlarını futbol üzerine yapan, bazılarından şanslı olarak büyük bir kulübün alt yapısında oynayabilen çocuklara. 15-16 yaşındaki çocuklara. Aileleri göremeyecek onları sahada. 6 maç göremeyecek belki akrabaları belki komşuları. Anne babalara kapıdan bırakacaklar çocuklarını tesislere, bir yerlerde maçın bitmesini bekleyecekler. Elbette taraftar önünde oynanmayacaktı ceza olmasaydı ama şimdi kimseler olmayacak. Olaylara karışan onlar olmadıkları halde, aynı abileri gibi cezayı çekecekler. Yine bizim olaylara karışmadan Fenerbahçe’siz kaldığımız maçlarda olduğu gibi aileleri çocuklarını izleyemeyecekler. Nefis adalet.

Hemen bir anı. Sonuçta biz de oynadık biraz top (: 1987 ya da 1988. Okul takımındayım, kaleciyim affedersiniz. Ancak benden bir devre küçük olan bir Levent var ki adam okula uçarak geliyor adeta, adam kaleci beyler. Bu nedenle kenarda bekliyorum sürekli (: Ancak hazırlık maçında yarım devre ve elbette antrenman maçları. Neyse kendimizce iyi bir takımımız var. O yıla özel gruplar oluşturuluyor. 3 takım var galiba grupta. Birisi Şişli İmam Hatip diğeri Kabataş Erkek. Kabataş Erkek – Galatasaray kavgalar, rekabeti pek meşhurdur. Hem Milliyet Müzik Yarışması dönemleri hem de bu iki okulun spor müsabakası karşılaşmaları olaylı olur. Derbi bildiğin. Vefa’da Şişli İmam Hatip’le olan maç günü 40 derece ateşle yatıyorum evde. Oynayacağımdan değil de eğlence işte, maç havası. Gidemiyorum. Bizimkiler gidiyor okuldan taraftarla hem de ancak Kabataş Erkek’in de maçı var. Olaylar çıkıyor Bizim Ayı Necati isimli beden öğretmeni bile karışıyor. Fatih sokaklarında kovalamaca. Canlarını zor kurtarıyor bizim 5-10 taraftar. Nereden bilsinler Kabataş Erkek’in de maçı olduğunu o gün (: Cep telefonu daha icat edilmemiş elbette.

Neyse ertesi günlerde hikayeler anlatılıyor, gülüyoruz falan ama bir sonraki maç Kabataş Erkek’le. Okullar, öğretmenler teyakkuza geçiyorlar. Maçın tarihi de yeri de söylenmiyor önceleri. Sonra elbette tarih belli oluyor ancak nerede oynayacağımızı bilmiyoruz. Sabah okulda buluşuyor malzemeleri giyip beklemeye koyuluyoruz. Öğrenciler haber bekliyor bizden ona göre stada gidilecek. Bizim çalıştırıcılardan öğretmenlerden ses yok ama. Bilmiyoruz maçın yerini. Atlıyoruz bir minibüse, futbol takımıyla ilgili olmayan bir beden eğitimi öğretmenimiz Fahri Hoca geçiyor direksiyona, koyuluyoruz yola. Arkadan da bir araç takibe başlıyor. Nereye gittiğimizi okuldakilere bildirecek. Bu arada bizi takip de etmek zorunda ama bilgiyi de ankesörlü telefondan verecek, zor işi. Git git köprüyü geçiyoruz. Bizde de stres var tabi, resmen taraftarsız derbiye gidiyoruz. Sonunda Maltepe’ye varılıyor. Arkadan gelen araçtakiler okula haberi uçurmuşlar ama düşünün Galatasaray’dan ta Maltepe’ye kimbilir kaç saatte gidecek o kadar kişi. Aynı hikayeyi sonraki yıllarda muhabbet ettiğimiz Kabataşlı dostlardan da duyuyoruz, onlar da habersiz gidiyorlar maçın oynanacağı yere.

Maltepe’de resmen yolların kesildiği bir bölgeden sonra stada varıyoruz. Yürüyen adamı stadın yanında geçirmiyor polisler. Tribünlerde ellerinde tüfekle dolaşanlar bile var nöbet halinde. Korkunç bir durum tabi. Ama nedeni bir kaç hafta önce Vefa’da yaşananlar. Yağmurlu soğuk bir hava. Saha çamur elbette. Çıkıyoruz ısınmaya. Levent’le ısınıyoruz, daha doğrusu onu ısıtıyorum. Adama bir şey olsa ben oynasam ne olur diye aklımın ucundan geçmiyor bile (: Sonra başlıyor maç. Kabataş bizden daha güçlü ama sonuçta derbi. Ortada geçiyor maç. Onlar öne geçiyorlar. Sonra biz saldırıyoruz. Bir penaltı kazanıyoruz. Rakip kaleci çeliyor topu ama gol oluyor. Fakat bir gol daha yeyip 1-2 kaybediyoruz. Sonra da eleniyoruz. Maç sonrası duş muş yalan. Ben oynamadığım için kirli değilim elbette (: Oynayanlarla birlikte aynı rotayla geri dönüş başlıyor. O sırada etrafta bizden ve rakipten öğrenciler var tek tük, bir şekilde haber alıp gelebilmiş. Seyircisiz derbiyi oynayıp evimize geri geliyoruz.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. KADIKÖY’DE FİNAL
2. SEYİRCİSİZ
3. FİKSTÜR AVANTAJI YALANI

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. EFSANE
2. EFSANE MARATON
3. EFSANE (MARATON) GERİ DÖNDÜ

Yıl 2002. Fotoğrafın dijital bilgisinde 24 Haziran yazıyor. Ortega imzayı atmış soluğu Samandıra’da almış Tesis tanıtılacak ve hocalarıyla tanışacak. Lorant sanırım tesiste yaşıyor, terliklerle karşılıyor, Oğuz ile Nurettin hocalar ise belli ki randevu için gelmişler, günlük kıyafetleriyle hazırlar. Mustafa Abi herkesin olduğu gibi Ortega’nın da tercümanı (: anlatıyor. Sonrasında tesis müdürünün odasında kahveler içilip Ortega ülkesine gidecek. Bundan bir süre sonra da takımla Avusturya kampında buluşacaklar.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ
2. GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ
3. GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ

Mustafa Denizli teknik direktör. Galatasaray’ın puan farkıyla önünde Ankaragücü deplasmanına çıkıyoruz. Gidememişim deplasmana babamın ufak bir cerrahi operasyonu olacak. İrfan abinin muayenehanesine gidiyoruz, Bahçelievler’e. İş biraz maça sarkıyor, ilk yarıyı kaçırıyoruz ancak radyodan dinliyoruz. Bir sürü pozisyon, baskılı oyuna rağmen devreyi yenik kapatıyoruz. İkinci yarıda televizyona yetişiyoruz, aynen devam eden maçta bir gol daha yedikten sonra Ogün’ün golü geliyor ve skor belirleniyor; 1-2 yeniliyoruz. Galatasaray’ın galibiyetiyle puanlar eşitleniyor ancak sezon sonunda gülen biz oluyoruz.

Aradan neredeyse 10 yıl geçiyor. Aykut Kocaman teknik direktör. Trabzonspor’un galibiyeti sonrasında maç fazlasıyla 9′a çıkan puan farkını 6′ya düşürmek için Ankaragücü deplasmanına çıkıyoruz. Hafta sonu yaşanan fırtına nedeniyle sapıtan Digitürk randevuları nedeniyle ancak saat 18.00′da geliyor servis. Anten, kablo derken ilk 30 dakika kaçıyor kalan 15 dakika da çok fazla dikkat edemeden seyrediliyor. Genelde iyi oynanan ancak pozisyon vermediğimiz devre berabere bittikten sonra hiç baskı yokken yediğimiz 2 golle yenik duruma düşüyoruz. Birden bire geçmiş tekrar geliyor aklıma. Babama bir gol atarız 1-2 yeniliriz diyorum, kader ağlarını örmüş sanki Niang atıyor ve 1-2 yeniliyoruz. Peki kader yine ağlarını örüp yeniden bir Türk teknik direktörle şampiyon olmamızın hesabını mı yapıyor?

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. 2001-2008, VİZYON FARKI
2. NİSAN AYI VE FENERBAHÇE
3. BÜYÜK MAÇ

Tarih 17 Eylül 1967. Ama bir hafta öncesi… Kayseri Havagücü – Sivas Dört eylül Spor arasında kıran kırana bir maç, tekmeler, yumruklar  havalarda uçuşur…ayağı kırılanlar, atılanlar , yumruklaşanlar…sahada tam bir savaş…….ama asıl kıyamet bir hafta sonra yani 17 Eylül tarihindeki  Kayserispor – Sivasspor  2. Lig beyaz grup maçında kopacaktır. Maç intikam maçıdır çünkü…Bir hafta önceki maçın hesabı da görülecektir…Binlerce Sivaslı Kayseri deplasmanına gider.Dakikalar 20. Yi gösterdiğinde Kayserisporun golü gelir ve ne olursa bundan sonra olur .Kıyamet kopar, amigo tahrikleri ve kavga dövüş, izdiham.Ters açılan tribün kapıları sıkışanlar, Sivasspor tribünlerine yağan taşlar , tuğlalar…canını zor kurtaran futbolcular.Bir hafta önceki diğer maçın hesabı da görülür bu arada ..40 ölü , 500 den fazla yaralı..Olaylar bu kadar da kalmaz.Sivasta duyulan acı haber halkı sokağa döker kimi kamyonlara , araçlara dolup kayseriye yola çıkarlar kimi şehirde ne kadar Kayserili tüccar esnaf varsa yağmalamaya başlar dükkanlarını, mallarını.Bazı dükkan sahiplerinin Kayserili olmadığını ispat için nüfus kağıtlarını camlara astığı söylenir…

40 can gider Kayseride ,  bu olay da futbol tarihimizin tribün faciaları listesinin başına oturur…17 Eylül 1967  Türkiye futbol ülkesi……

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. BUGÜN 6 KASIM KULAK ÇINLATMA GÜNÜ
2. DÜN BÜGÜN
3. ŞANLI TUNCAY

Bilica şaka yaptım dese. Aynen şu haber çıksa gazetede;

BOBO’YA ŞAKA YAPTIM

Bilica, Brezilyalı oyuncunun penaltı atışı öncesinde, penaltı noktasını kazımasını bu şekilde açıkladı.

Derbinin yıldızı Bilica, Beşiktaşlı Bobo’nun penaltısı öncesinde penaltı noktasını kazımasını ilginç nedenlerle açıkladı.

Brezilyalı futbolcu, “Bobo’nun penaltıyı sağ ayağıyla atacağını biliyordum. Bilerek noktayı kazıdım ki, kızsın ve konsantrasyonu bozulsun. Ancak o buna rağmen iyi vurdu fakat Volkan kurtardı” dedi. Oyundan alınırken, yaptığı hareketin de dostça ve şaka amaçlı olduğunu vurgulayan Bilica, “Başka bir niyetim yoktu. Hem futbolda sahada olan sahada kalır” dedi.

Çünkü 2004/05 sezonunda İnönü’de oynanan ve Beşiktaş’ın 2-1 galibiyetiyle sonuçlanan maçta, bizim kazandığımız penaltı öncesinde Carew, penaltıyı atacak olan Pierre’nin yüzüne vurup ayağına basmış ve maçın hakemi Fırat Aydınus sessiz kalmıştı.

VAN HOOIJDONK’A ŞAKA YAPTIM

Carew, Hollandalı oyuncunun ayağına basmasını ve yüzüne vurduğu darbeyi bu şekilde açıkladı.

Derbinin yıldızı Carew, Fenerbahçeli Van Hooijdonk’un ayağına basmasını ve çıkarken de tokat atmasını ilginç nedenlerle açıkladı.

Norveçli futbolcu, “Hooijdonk’un penaltıyı sağ ayağıyla atacağını biliyordum. Bilerek ayağına bastım ki, kızsın ve konsantrasyonu bozulsun. Ancak o buna rağmen golü attı” dedi. Oyundan alınırken, yaptığı hareketin de dostça ve şaka amaçlı olduğunu vurgulayan Carew, “Başka bir niyetim yoktu. Hem futbolda sahada olan sahada kalır” dedi.

Carew sonuç için de, “Şampiyon gibi oynadık ve kazandık. Devamı gelecek. Zirve yarışında bizim de olduğumuzu herkese gösterdik” diye konuştu.

Haberin için tıklayın.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. VERMEYİN PENALTILARI VERMEYİN GOLLERİ
2. HAKEM HATASI KURAL HATASI
3. BURSASPOR 2-1 FENERBAHÇE

Bu görseli tam 10 yıl önce yapmışım. O zamanlar fenerliyiz.org dönemleri. Aslında doğru dürüst kullanamıyorum bile fotoşop motoşop. Tam 10 yıl önce bugün oynamışız Galatasaray’la, Ali Sami Yen’de. Galatasaray’ın tüm kupaları topladığı, tarihinin en başarılı sezonunda, karşısında 20 puan fark yemiş bir Fenerbahçe. Golden değil gollerden hatta abartıp potadan bahsedenler var. Bir gün önce Faruk Süren, rakibi Alp Yalman’a 328 oy fark atarak yeniden başkan seçilmiş. Maçı Erol Ersoy yönetmiş, Galatasaray’da Ümit Davala ile Popescu bizde ise Abdullah, ve Moldovan forma giyememişler. Fatih Terim oyuncularına

Karşılaşmadan kimin galip ayrılacağı şeklinde yapılan spekülasyonlara sakın aldırmayın. Maç sahada kazanılır. Boş sözlere kulaklarınızı tıkayın. Rakip Fenerbahçe. Çok dikkatli olmalıyız ve disiplinden asla kopmamalıyız demiş.

Bizde ise Aziz Yıldırım

Galatasaray’ı yenin, ben de bugüne kadar yaşadığımız her şeyi unutayım. Her koşulda sizin yanınızdayım.

Futbol Şubesi Sorumlusu Şadan Kalkavan ile İdari Menajer Selim Soydan ise

Sokağa çıkacak yüzümüz kalmadı. Hepimizin haysiyeti var. İşte size kendinizi kanıtlama fırsatı. demişler.

Maç oynanmış, Johnson’un Emre’ye çarpıp gol olan şutu 82′de gelmiş. Maç bitince şaşkın kalmış herkes. Aziz Yıldırım’ın başkanlığı süresince ilk Galatasaray galibiyeti olmuş bu galibiyet. Atilla Kıyat maçtan sonra gaza gelmiş ve

Geride bıraktığımız bir hafta içinde sürekli Fenerbahçeli olarak hakarete maruz kaldık. Teknik adamından, başkanına kadar herkes, bu maç için kehanette bulundu. Ve hak etmediğimiz laflar işittik. Biz yöneticiler olarak çocukların sahada vereceği cevabı bekledik. Fenerbahçe’nin bu galibiyeti, Galatasaray için de yararlı olmuştur. Başarı bazen sarhoşluk ve unutkanlık getirir. Avrupa’nın en büyüğü, Türkiye’nin en büyüğü olmadığını gördü demiş.

İşin enteresan ve güzel bir yanı aynı gün Türkiye Kupası finalinde kızlarımız düşman kardeşi 63-57 yenerek kupayı kazanmışlar. Oradaki Jonhson da 17 sayı kaydetmiş. Aynı günde çifte galibiyet olmuş yani.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. ZAMANDA YOLCULUK
2. FENERBAHÇE 95-74 GALATASARAY
3. FENERBAHÇE 83-80 GALATASARAY