HAYATIM FENERBAHÇE

ŞANLI TUNCAY

Geçen gün Rüştü ile ilgili bir haber düştü ajansa. Denizli’de kaybedilen şampiyonluk sonrasında ağladığını anlatıyordu haberde Rüştü. O gün tek ağlayan Rüştü değildi elbette. Türkiye’nin neredeyse tamamı ağladı o gece. Kimi sevinçten, kimi üzüntüden gözyaşlarına boğuldu.

Denizli’de sahada yere yığılanların arasında Tuncay da vardı. Belki son dakikalardaki çabasının sonuç vermemesi, belki golü atmış olması ama kesinlikle Türkiye liglerinde ilk kez görülen bir şekilde kaçan şampiyonluktu gözyaşlarının nedeni. Tarihinde ilk defa üst üste 3 şampiyonluk görecekti Fenerbahçe ve Tuncay da bu kadronun 10 numarasıydı, olmadı. O gece ağlayanların bir kısmı ertesi sezon, Fenerbahçe’nin 100. yaşını kutladığı 2007 yılında, cezası nedeniyle İzmir’de oynadığı Trabzonspor maçı sonrasında şampiyonluğu kazandılar. Tuncay ilk golümüzü atmıştı. Maç bitti, stres içinde geçen son 10 dakikada Deivid’in golü ve diğer tarafta Sivasspor forması altındaki Fenerbahçe futbolcusu Gürhan’ın son dakika golüyle, lig bir hafta kala sonuçlanıyordu. Tuncay da başladı ağlamaya, bu defa mutluluk gözyaşlarıydı gözlerinden akan. Bir yıl kadar önce, yakın bir coğrafyada, mucizevi şekilde kaçan şampiyonluk geri gelmişti. Ağladı Tuncay.

Şampiyonluktan bir süre sonra Fenerbahçe’den ayrıldı ve İngiltere yolunu tuttu. Bu defa da ağlattı. Giderken, yenilgiye isyan eden, terinin son damlasına kadar koşan, cesur yürek ruhunu da aldı yanına. Ben çok özlüyorum.