HAYATIM FENERBAHÇE

DÜŞTÜ DE YAZMAYI UNUTTUM

Yok yok dolar avro değil, Keşkül düştü. 2 hafta oluyor ama nedense yazmamışım. Daha önce de 8-9 aylıkken düşmüştü. Bu seferki parkur nedeniyle daha zordu açıkçası. Eve bir geldim cuma akşamı, Zeynep teyzesinde, temizlik sonrası ev misler gibi kokuyor. Klasik ‘oğlum‘ dedim, ses yok. Gittim içeriye balkonda mı diye, balkonun kapısı açık, ses yok. Temizlikçi kadına bazen sarıyor bizim dingil, o vakit balkona çıkarıyorlar. Hoş orada da kargalara sarıyor, aklını alacaklar haberi de yok tabi.

Neyse ben bağırıyorum Keşkül Keşkül evladım oğlum diye, ses yok. Islık çalışyorum, yine yok ortada. Islık derken yanlışlık yok, Keşkül ıslık sesine alışıktır, ben çalınca gelir mırıldanarak. Ses yok soluk yok, annemi aradım haberdar mıdır diye, onun da haberi yok. Belki diye geçiriyorum içimden, kapıcı falan geldiğinde kaçacak cesaret toplayıp fıymıştır, apartman sakinlerinden birisi geri getirir.

Aklımda kötü senaryo da var tabi. Ev beşinci katta. Düştü mü birşeycik olmaz da aşağıya inene kadar alt katların balkonlarında dışarı sarkan çamaşır ipi aparatları, ağaç dalları var, onlara saplanır Allah korusun veya çarpıp dengesini kaybedebilir. O zaman da dört ayak üstüne inemeyebilir. Kötü senaryo korkusu içimi kaplamış, sokağa iniyorum. Elimde el feneri, hava kararmış iyice.

Yine çağırıyorum oğlumu tabi, bir mırk sesi gelecek yanımda bitecek umuduyla. Ses yok seda yok. Önce balkonun tam hizasında yakıyorum el fenerini, çaresizce cansız bir beden bulma korkusuyla bakınıyorum etrafa. Keşkül hala yok ama cansız beden de yok, düşmüş olsa da en azından hayatta olmalı. Yine ıslık çalıyorum adını sesleniyorum. Annem de merak etmiş, arama kurtarma ekibinde yerini almış. Ama biliyorum ki benim sesime gelir, benim sesimi ıslığımı duyunca çıkar saklanıyor olduğu yerden.

Sonra bir mırk sesi duyuyorum, çalılar hışırdıyor. Otoparkla bağlantıyı sağlayan merdivenin altından çıkıp geliyor evladım. Ulan nerelerdesin sabahtan beri miyavlamasıyla, her biri bir öncekinden daha hızlı adımlarla ve nihayet koşarak yanıma varıyor. Düşmüş tabi balkondan denyo evladım. Hemen kucağıma alıp ellerini, ayaklarını kontrol ediyorum, kırık, çatlak, incinme var mı? Allah’a şükür yok birşey. Oğlan sıkı sıkı sarılıyor boynuma, apartmana girip asansöre biniyoruz. Annem huzur içinde, kendi katında iniyor. Ben de oğlumla birlikte eve çıkıyorum. 

O gün ve izleyen iki gün boyunca süt dökmüş kedi kıvamında Keşkül. Ne balkona çıkıyor ne de yaramazlık yapıyor. Sonra eski haline dönüyor, koşuyor zıplıyor ve deliriyor.

Bu konuyla bağlantılı eski yazılar:

1. HEP SEVDİM
2. SADECE 1-2 SANİYE SONRA
3. RAPAIC’E DAIR
4. HAFTA SONU VE FENERBAHÇE
5. REKABET
6. MAÇ DA YOK
7. AVRUPA