HAYATIM FENERBAHÇE

GOL SEVİNCİ VE PIERRE

Onore’nin son mesajlarını görünce aklıma geldi. Geçen haftalarda Galatasaray’ın bir maçında Hakan gol attı ve ardından maçı birlikte izlediğimiz arkadaşa futbolcuların gol sevinci hakkında düşüncelerimi aktarmıştım. Bir benzerini de geçenlerde başka bir blogda okudum…

Ne zamandır gole adam gibi sevinen, hırsını ve mutluluğunu düzgünce ifade eden adam göremedik. Hele Hakan! Mizansen yapacak diye golden sonra herkese avuç içini gösterip bir “durun durun” yaptıktan sonra eliyle “gelin gelin” diye bir işaret ve yüzünde kaşları kaldırmış, gole sevinmekle alakası olmayan manasız bir bakış… Ulan atmışsın golü işte gül, hırsını göster, bağır çağır tribüne koş… Yok o maçtan önce düşündüğü tiyatroyu sergilemek adına o en keyifli anın içine ediveriyor illa ki.

Neyse sonuç olarak gol sevincinin de usulü adabı olduğunda tadından yenmiyor. Fenerbahçe penceresinden baktığımda Baliç’in fırtına dönemlerinde kollarını açarak uçuşa geçmesi, Aykut’un tek elini kaldırıp koşarken gülümseyişi, Luciano’nun göğsüne vura vura kazanma hırsını ifade edişi aklıma ilk gelenler mesela…

Ama en unutulmazları da Aziz Pierre ile yaşadıklarımız. Fotoğrafları karıştırırken bu adamı ne kadar çok sevdiğimi yeniden anladım. O kadar güzel şeyler yaşamış ve yaşatmış ki… Altta onun sevinçlerinden derlediğim en güzel kareler var. Kah mutluluğunu yüzüne yansıtmış, kah stresli maçı koparan golü attığında kazanma hırsını… Büyük adam vesselam.

Ne mutlu seni sevene…

Paylaş